Atina’da “milli duygular” şaha kalktı.
“Yerleşik düzene karşı çıkan ve alternatif bir dünya vaat eden” Çipras, (ki bizde de bir hayli hayranı mevcuttur) Kıbrıs sorununda yerleşik düzenin uslu çocuğuna dönüştü.
Kardak gibi bir salaklığın peşinden hala gözyaşı döken ultra milliyetçi Bakanı Koçias’ın hazırladığı güvenlik belgesi denilen propaganda belgesinin kuyruğuna takıldı.
Ve fetva verdi: Garantiler de olmaz, asker de olmaz, anlaşma da olmaz” diye.
Geleneksel Yunan politikasına mühür vurdu.
Şimdi adama demezler mi ve hatırlatmazlar mı “a Çipras efendi bu ülkede hala garantilere ihtiyaç duyuluyorsa senin atalarının işlediği suçlardan dolayıdır” diye.
Kıbrıs Türkü hala korkuyorsa sana da sirayet eden bitmek bilmez Helen açgözlülüğündendir diye.
Anastasiades’e milliyetçi gaz vererek çözüm için beliren ışığı sadece söndürdüğünü de birileri elbette hatırlatır sana.
***
Kıbrıs sorunu en zor safhaya girdi.
Bir yanda garantiler, diğer yanda toprak ve harita. Ve tabii ki dönüşümlü başkanlık.
Tarafların ters yönde olmazsa olmaz dedikleri konular.
Akıncı, “dönüşümlü başkanlık olmazsa olmaz” diyor. “Kıbrıs Türkü Türkiye’nin garantörlüğünü istiyor” diyor.
Anastasiades (Çipras’tan da aldığı golfa) “asla garantiler olmaz” diyor. Dönüşümlü başkanlığa burun kıvırıyor.
Üstüne 100 binin üstünde Rum’un döneceği toprak da istiyor.
Akıncı 1960 Garanti ve İttifak Anlaşmasının lağv edilebileceğini fakat Kıbrıs Türkünün garanti ihtiyacının göz ardı edilemeyeceğini belirtiyor ve açılım yapmaya çalışıyor.
Toprakta daha baştan yüzde yirmi sekizlere denk düşen oranla pazarlığı açıyor.
Tüm bunların karşılığında sadece “çemkirme” karşılığı görüyor.
Garantilerde 1960 öncesine, toprakta 1974 öncesine dönme gibi bir ahmakça hayalle muhatap oluyor.
Sanki Kıbrıslı Türkler hiç çekmemişler gibi.
Peki bunun sonu ne olacak?
“Rum tarafının niyetinden şüpheliyim” diyenlerin değirmenine su taşıyor tüm bunlar.
İp kopar oyun bozulur.
Biz alıştık.
80 milyon Türkiye ve üstüne Recep Tayip Erdoğan ile muhatap olacak olanlar çeksin gayleyi…
