Şiirin ‘uçbeyi’ İlhan Berk’in “Yazmak mutsuzluktur, mutlu insan yazmaz” diyen tespiti, şiirle, sözle, düş ve düşünce ile cebelleşmeye başladığımdan beridir kafamın bir yerinde çakılı durmaktadır....
Bir biri ardına konuşan insanlar çevresinde dönmeye başladılar. Sesler, gözler, yüzler, nefesler, kahkahalar… Başı dönüyor, bu hızlı dönüş karşısında ne yapacağını bilmez bir halde ona...
Oğlum, yaşamın rahminden kopup geldin, HOŞGELDİN. Yüzümün saklı anlamlarının acısını anlatan isminle, susuz, densiz, sözsüz bir dünya takviminin sararan ve dökülen yaprakları arasından gösterdin CEMAL’ini....
En çok kendi kapımı çalarım, en çok kendi kapım kapanır yüzüme. En çok kendim tıkarım girişleri, en çok kendi açılımlarımı kapı yaparım içime. Sezai Sarioğlu’nun...
BU ÜLKEDE YAŞAMAK YORGUNLUKTUR DEMİŞTİ ŞAİR OYSA ÇOK ZAMAN MİDE BULANTISIDIR İSTİFRA ETMEK İSTERSİN YAŞADIKLARINI BURDA YAŞAMAK BAZEN, “YÜREK GARIŞMASI”DIR… Sabahın ilk saatleriydi. Henüz hava...
Bir varmış bir yokmuş, Bir gocagarıcık süpüre süpüre Bir kuruşçuk bulmuş… Diye başlayan gecelerin kadınıydır. Kocaman gözlü, fön, boya görmemiş, canlı, parlak, pırıl pırıl saçları...
Akşamüstü altın bir kesiti andıran kuru otların üzerine düştü. Zihnimde Van Gogh sarısı renkler solarak pastel renkli bir yalnızlığa dönüştü. Hüzün gün boyu saklandığı kuyudan...
‘Gitmek, O olmaktan göçmektir‘ Gitmeler en çok akşamüstlerinin bilincine karışır ve yalnızlaştırır yosun kokan perdelerini evlerin. Pancurlardan sızan son ışıklara biten bir günün son kesitleri...
Acı der: YIKIL! (F. Nietzsche) Adan/m/ın gözleri, silik ışıkların gömüldüğü isli tepelerde oluşan karaltıların izini sürmeye yarayan bir pusula gibi uzanmakta. Gölgeler, bir labirentin giriş...
Benim sözcüklerle doğdum doğalı bir bağım oldu. Bana söylenilen sözleri, edilen yeminleri hep önemsedim. Oysa kelimeler cümlede durduğu gibi durmuyormuş insanların hayatında, bunu da sonraları...