TEDİRGİNİZ: Rahmetlik pederim bu dünyadan göçerken belki Kıbrıs’ın tüm yörelerini gezip görmüş, pek çok yerde işçi olarak çalışmıştı ama bir ömür ne Türkiye’ye uğradıydı ne İngiltere’ye. Dünyayı, izlediği film karelerinde gördüğü coğrafyalar kadar tanıyordu. Yada eline geçen dergilerdeki bazı resimlerden. Sonra Televizyonla tanıştı. Dolayısıyla az biraz da olsa dünyası değişirken görüş ufku da genişledi..
ADA insanlarının büyük dezavantajlarıdır dört duvar arasında kalmışcasına dört bir yanlarının denizlerle çevrilmiş olması.. Hele Kıbrıs gibisi küçük bir adada soluk bile alınamaz. Çünkü iki bölge arası geçişler yasaklı sınırlarla ayrılıp iyicene daraltıldığından açık hava hapishanelerine dönüştüler ki insanlar dön baba olmaktalar!
Neyse ki artık yeni kuşaklar Türkiye’yi de görmekteler dünyanın öteki ülke ve coğrafyalarını da tanımaktalar. Hatta artık oralarda da yaşamaktalar…
NEDEN HATIRLADIM? İşte bu nedenle olmalı bu adada hiç kendi kaderimizin sahibi olamadık. Bakın tarih kitaplarına Kıbrıs’taki halklar Türk ve Rumları da kapsamına alarak hep başka imparatorlukların, ülkelerin, sömürgecilerin istilalarına uğradılar.. Ta1960 yılına kadar. Yani İngiliz’in ayrılmasına ve adayı son sahipleri olan Türklerle Rumlara devretmesine kadar!
PEKALA bu iki halk sahip çıkabildiler mi adaya? Ki ne Kuzey bu konuda “evet” diyecek kadar özgür ve egemendir ne Güney kendini “özgür ve egemen” görecek kadar güvende hissetmektedir..
Nitekim şimdi de bir başka değişim bekliyoruz: ABD’deki seçimler sonucunda bir kez daha adada değişecek siyasi dengeler beklentisi içine girdik! Çünkü küçük dünyamızın çok uzaklarında bir dünya devi Amerika’da Biden cumhurbaşkanı seçildi. !
Peki neden tedirgin oluyoruz. Çünkü:
***
YENİ KARIŞIKLIKLARIN EŞİĞİNDEYİZ: Okuyup izlediklerimizden, işitip görebildiklerimizden öğreniyoruz ki Biden her şeyden önce bir Yahudi ve Kürt sempatizanıdır. Amerika’daki güçlü Yunan ve Ermeni Yahudi lobilerini de dikkate alarak diyebiliriz ki Baden’ın Ortadoğu ve Doğu Akdeniz hatta ötesi Asya ülkelerindeki politikası Trump gibi olmayacak. Yani Amerika’nın stratejik denilen ortağı Türkiye Trump dönemindeki politikaların dışına itilecek. Çünkü Biden açık seçik Suriye’de terör örgütü PKK ve uzantısı PYD’i desteklerden bir yandan da Kürtlerin devlet kurma hakkını savunmakta, öte yandan (siyasi yorumcuların ısrarla üzerinde durduklarınca) stratejik ortak olarak Türkiye’nin yerine İsrail’i koyacağına kesin gözüyle bakılmaktadır. Çünkü bizzat Biden’in melez yardımcısı kadın Kamala Harris, Netanyahu ile çok senli benliymiş..
Bölgedeki böyle bir siyasi değişim Türkiye’yi sadece Güneyinde kontrolü altında bulunan İdlip gibi bölgelerde zor durumda bırakmayacak, yıllardır bir Kürt devleti kurulmaması için yaptığı askeri harekâtların devamını da tehlikeye sokacak. Artı Doğu Akdeniz’deki pozisyonunun da zora gireceğini hatta Libya’da bile siyasi değişimlerin olabileceğini söylemek kehanet olmayacak.. Tabi tüm bu değişimler henüz tam tamına nasıl bir strateji uygulayacağını şimdiden bilemediğimiz Biden’in tutumuna ve TC ile ilişkilerine bağlı olacak…
***
YA KIBRIS SORUNU? Son zamanlarda çok sık işittiğim için artık aşinası olduğum şöyle bir siyasi değer yargısı oluşuyor: “Ülkeler arası ilişkilerde şahıslar değil, karşılıklı çıkarlar önemlidir!” Yani ne Biden’ın ne Erdoğan’ın şahsi görüş ve siyasetleri değil, önemli olan Amerika ile Türkiye’nin dolayısıyla NATO’nun düzgün ve faydalı işbirliğidir.. Ortadoğu da Doğu Akdeniz de bu değer yargısının içinde olmalıdır.
Ancak karşımızda, akla gelebilecek bütün değer yargılarını berhava etmeyi politika zanneden bir de Anastasiadis’li Rum toplumu vardır. Üstelik İsrail, Fransa, Mısır gibi ülkelerle de ittifak içindedir hem de askeri tatbikatlar yapacak kadar..
YANİ ne? Biden’li Amerika ile uğraşacak hallerimiz yok ama uğraştırmak için hazır ol da bekleyen bir Yunan-Rum ikilisi vardır. Bakalım ne olacak? ***
KISACA TAKILDIĞIM: (ARTIK MECLİSE BİLE SIĞMIYORUZ!) Ve artık “kendimize özgü “siyasetimize” takmıyorum! Çünkü dünyanın süper ülkesi Amerika’da bile eğer seçimler mahkemelik oluyorsa demek bu “politika” dediğimiz olayın büyüğü küçüğü yoktur hepsi de ayni modeldir!
Yani “politikacıların çekişip takıştığı, çekişip takışırken doğru ile yalanın, iyi ile kötünün, faydalı ile zararlının ayni değer ve değersizlik ölçütlerinde oynaşıp sırıttığı bir politik dünyada yaşıyoruz!
NİTEKİM biz de 50 kişilik Meclis’e sığamadık! Kaynadık taştık ki ne ilktir ne de son! Ömrümüz hükümet bunalımlarıyla geçti!
Ne var ki artık kendimizi yönetemeyecek duruma geldiğimiz de ortada. Kaldı ki bazen düşünüyorum. Kendini yönetemeyen bir toplum es kaza eğer Rum tarafı ile ortak bir yönetimde buluşsa! Ki Kıbrıs Cumhuriyeti üç yılda değil. Aslında o cumhuriyetin çarkları dönmediğinden bir buçuk yılda mangos olduydu… Buna karşın hâlâ “Rumla birleşip Federasyon şemsiyesi altında Kıbrıs’ı yöneteceğiz” iddiasına sarılı hayaller peşinde koşuyoruz! ***
…VE İŞİMİZ hükümet yıkıp hükümet kurmak. Şimdikini kurmak için de görev Ersan Saner’e verildi. Genç kuşak politikacılarımızdan üstelik bu güne kadar yüklendiği Bakanlıkların da hakkını veren bir politikacı..
Benim beklentim şu: Bu ülkede öteden beri iki köklü siyasi parti gerçeği yaşadık hâlâ da öyle. Nitekim yıllar yılı “neden UBP ile CTP bir koalisyon hükümeti oluşturmasın” ısrarında oldum. Çünkü eğer birinci amaç KKTC’e hizmetse, “tarafların birinin Sağ’a birinin Sol’a çekmesi bile zıt güçler dengesinin tesis edilmesi açısından faydalı olur.
OYSA KKTC’ henüz siyaset arenasında ayrı devlet olarak yerli yerine oturdu oturmadı, bu ülkede öyle bir lüksümüz olmamasına karşın “memlekete hizmet” tartışması değil “Sol-Sağ” tartışması yapıldı! Yanına konan siyaset ise şöyle gelişti.
Memleket istikrarlı kalkınmayı beklerken, gündemin başına “nasıl bir çözümle Rum komşu ile nasıl siyasi ilişkiler kurabiliriz?” Soruya verilen cevaplar ise hep tartışmalı kavgalı çekişmeliydi! Nitekim sonradan UBP ile CTP koalisyon oluşturmalarına karşın başarılı olamadılar..
ÇÜNKÜ CTP günü geldiğinde Annan planına “evet” denmesi için KKTC’de propaganda yapan Ankara’ya bile eğri baktı! Ki Rum tarafı o plana evet deseydi bugün CTP’i kaşındıran Türkiye’nin adadaki varlığının esamesi okunmayacaktı! Buna karşın CTP’nin hâlâ Türkiye’yi suçlamasını, UBP’i TC ile iç içe gördüğü için doğru dürüst bir koalisyon hükümeti kurulmasından daima sarfınazar etmesini bugün de yadırgıyorum ve bu tutumu hiç anlayamıyorum. Şöyle ki eğer olay her şeyden önce KKTC’e hizmet ise söz konusu olması gereken tarafların bu konudaki ahitleridir.. Önce bu konuda uzlaşmalıdırlar.
YOKSAAA! Olay “batacak gemiye (KKTC) kazma mı vurulmak isteniyor?” Yoksa “KKTC batmalı ki yeniden “kurtulsun” mu deniyor? (Kaldı ki siyasilerimiz yüzünden bataktan hiç çıkamadık!)
…Tabi biliyoruz. Şu veya bu şekilde bir hükümet kurulacak. Fakat şunu da biliyoruz. Bir şekilde bu kurulacak hükümet de bir süre sonra gidecek. Zaten işimiz seçimden seçime atlamak! Hatta şimdi bile bir seçim hükümeti kurulabilir eğer çareler tükendiyse!
