Ahmet Altan’ın son kitabını edindim ve okudum.
Burada diktatörlük olduğu için siyaseten en ağır muhalefeti yapanlardan birinin “bestseller” olan kitabına kolaylıkla erişebiliyorsunuz.
Ahmet Bey kültürlü bir adam. Kitapla alakalı yorum yapan ve nereden peydah olduklarını bilmediğim birtakım Batılı yayın organlarınca Nietzsche ve Stendhal ile mukayese edilmiş.
Ağızlarını çalkalamaları gereklidir… O kadar demedik.
Ama Ahmet Bey, bunlara hâkim. Bunları sezdiriyor “biz okuyuculara”. En sağlam kitabı bu olmuş desek yeridir. Herhalde Batılılar da o nedenle çok beğendiler.
Bundan bir evvelki kitabı mıydı, “Hayat Hanım”, daha güzel bir üsluba sahip olması bir yana, konu itibarıyla daha tarafgir bir kitaptı. Ahmet Bey, orada apaçık nefret kusuyordu da denebilir.
Tabii bunu incelikli yapıyor, ne de olsa yazar adam…
“Dünyayı Bir Daha Göremeyeceğim” de bilgisini yansıtması bakımından iyi bir kitaptı. Ben eski denemelerini daha çok beğenirim ama zarar yok, deneme türünde pek yerli kitap çıkmadığını göz önüne alıyoruz…
***
“Zarlar”, bir Ahmet Altan romanı. Mahmud Şevket Paşa Suikasti’nde de yer alan iki kardeşi anlatıyor.
Bununla birlikte, toplumda erkeğin yeri ve kabadayılık olgusu gibi pek çok konuya da değinilmiş… Konu da ilgi çekici “Hayat Hanım”a nazaran, üslup da akıcı. Akmasa da damlıyor.
Ziya ile birlikte kumarın ve hayatın zarlarına göz atıyorsunuz, birden onun gibi biri olmak istemediğinizi seziyorsunuz. Yazarı da ondan kaçıyor. Altan, olmak istemediği hemen her şeyi Ziya’ya yüklemiş. Oysa o mahkemede direnmişti, Ziya gibi kaçırılmamıştı.
Orada olsa, Ziya’ya “kâğıttan flüt” hediye eder miydi? Merak ederim.
***
Babasını asla aşamayacak. Aştığını zannedecek tabii… Bu her erkek için böyledir.
Siz yine de bu kitabı okuyun. Karanlığı iyi tasvir eden bir kitap bu, “bir çocuğu yok eden karanlığı”.
Kim bilir, belki bazı cinayetlerin de faillerinin meçhûl olmadığını bu sayede şıpın işi anlarsınız…
