Hayatta başarılı olmanın ölçütü ‘iyi çocuk’ yetiştirmektir. Çocuk yetiştirmek başka çocuğa öğretmenlik yapmak ve birşey öğretmek bambaşka birşeydir. Asla her öğretici çocuk yetiştirmeyi iyi yapar denemez. İstediğiniz kadar kitap okuyunuz. Çocuk gelişimi alanında üniversite okuyunuz. Çocuk yetiştirmek bambaşka bir olaydır. Hiçbir kitapta yazmaz.
Bireyin kişiliğinin aynası çocuğudur. Bireyin kişiliğinin birçok parçası biraraya gelir ve ne yazık ki çocuğunda ortaya çıkar. Çocuğun kişiliğinde tepki olarak parlar; olumlu ya da olumsuz.
Kişilik mizaç, karakter, tutum ve yeteneğin birleşmesinden oluşur. Özellikle kişiliğin öğrenme ile şekillenen ahlaksal yanını oluşturan karakter çocuğa da yansır. Bireyin tutumları çocuğunda da oluşabilir.
Bireyin hangi objelere karşı nasıl tutumlar geliştirdiği önemli. Örneğin insanlara, çevreye, doğaya karşı olumlu ya da pozitif hisler geliştiren bireylerin çocuklarının da genellikle aynı objelere karşı olumlu tutumlar geliştirmesi doğaldır. Tıpkı baba ve anne hangi futbol takımını tutuyorsa çocuğun da o takımı tutması gibi. Genelde anne – babanın tuttuğu takımdan farklı bir takımı tutan çocukları yoktur.
Tutum kişiliğin hislerle ilgili olan bölümüdür. Nefretten kine kadar, geniş bir ölçekte hislere sahip olunur. Anne – babalar çocukların tutumlarının belirlenmesinde modeldirler. Bu bilinçle anne – baba rollerini oynamak hayatidir. Çocukların istenmeyen tutumlara sahip olmalarının büyük orandaki nedeni de anne – babadır.
Küçükken çocuğun evdeki yaşantısı bu nedenle çok ama çok önemlidir. Baba sürekli şiddet uyguluyorsa, çocukların ilerde şiddet uygulaması kaçınılmazdır. Model ne yaparsa aynısı çocukta ortaya çıkar çünkü. Tıpkı babının tuttuğu futbol takımını çocuğun da aşk derecesinde tutması gibi.
Bu nedenle çocuk yetiştirmek başka, çocuğa birşey öğretmek bambaşkadır. Anne – babanın çocuk yetiştirmesi inanılmaz bir mucizedir. Siz ne yaparsanız çocuk onları taklit edecektir. Bunun için anne-baba çocuk sahibi olmadan ne yaptığını çok iyi irdelemesi gerekir. Yapıp ettiklerini gözden geçirerek çocukta görünmesini istemediklerini kişiliklerinden temizlemeleri şarttır.
Çocuk yetiştirme kişiliğin yansımasıdır. Kişiliğin doğuştan geitirilen yanı olan mizaç da çocuğu etkiler. Sakin, asabi olmayan, güler yüzlü bir mizaca doğuştan sahip olan kişilerin çocukları şanslıdır. Rahat ve huzurlu bir ortama doğarlar. Tersi ise asık suratlı, sinirli bir kişiliğin olduğu ortam çocuk için cehennemdir.
Ne yazık ki mizaç kişiliğin doğuştan getirilen, öğrenilmeyen yanıdır. Bu durumda bireyin çocuklarına olumlu model olması için rol yapması gerekecektir. Zorla da olsa gülmeli, sakin görünmek için elinden gelen çabayı sarf etmeli. Bu nedenle çocuk yetiştirmek zor.
Öğreticinin bu tür roller yapması beklenmez ama anne – babalardan beklenmelidir. Uyumlu, toplum tarafından sevilen ve kabul edilen çocuklar yetiştirmek için anne – babalar sorumludur. Anne- baba olmak bu nedenle çok zordur.
Biyolojik olarak anne-baba olmak işin en kolayıdır. En zoru ise sosyal olarak çocuk yetiştirmektir. Çiçek yetiştirmek gibidir anne – babalık. Fidanken çiçeğin kopmaması için sapasağlam bir değnek olmaktır. Rüzgarlı, yağmurlu, güneşli, soğuk, sıcak havalarda sapasağlam durmak ve çiceğin kopmasını önlemektir.
Çocukla 24 saatin sadece 1 saatinde beraber olmak ama kaliteli zaman geçirmektir anne-babalık. Onunla oyun oynamak ama oyunun kurallarını birlikte belirlemek. Çoğu zaman kuralları onun belirlemesini izin vermektir, yaratıcı bir birey olabilmesi için. Hayal kurmak ama onun hayallerini gerçekten dinlemek. Sohbet etmek ama herşeyden sohbet. Biraz önce bahçede ağacın yeni filizlenen yeşil yapraklarının rügarda nasıl sallandığını konuşmaktır. Sabırla ondan gelecek soruları beklemektir.
Bir çocukla bir gün geçirmektir anne-babalık ama hiç sıkılmadan, hatta keyif alarak. Hastalığında yanında nöbet tutmayı geçiniz zaten.
Siz kimseniz çocuğunuz da odur. Çocuk yetiştirmek de en zor insan uğraşıdır. O nedenle herkes çocuk yetiştiremez. Belki çocuklara öğretici olunabilir ama çocuk yetiştirmek bambaşka bir alandır.
