Genç işsizliğin %30’lar civarında olduğu bir ülkede yaşayan gençlerin gelecekle ilgili umutlu olması mümkün mü? Ülke ekonomik anlamda zor bir süreçten geçiyor. Belki de bu pandemi döneminde genç işsiz sayısı daha da artmıştır. Gençlerin gelecek kaygısı her geçen gün daha da artıyor.
Cuma gün yapılan “toplumsal yok oluş ve yoksullaşmaya hayır” mitinginde çok sayıda genç de vardı. Gelecekleri ile ilgili ciddi kaygılar yaşayan, ülkede tutunmak için uğraşan, ancak aynı zamanda göçü de ciddi ciddi düşünen gençlerimiz var. Aralarında öğrencilerimin de olması beni üzüyor.
Ülkeyi yönetenlerin gençler ile ilgili politikaları var mı? Onlara gelecek ile ilgili olarak sağladığımız olanaklar nedir? Çok net bir şekilde gençleri ülkeye bağlayacak istihdam politikalarına ihtiyaç var.
Bugün ülkenin koşullarında baktığınız zaman kaç anne baba çocuklarına gönül rahatlığı ile “bu ülkede kal” diyebiliyor. Ülkede tutunmaya çalışan gençler yanında son 20 yılda yurt dışında öğrenim gören binlerce Kıbrıslı Türk genç ülkeye gelmekte çekince gösteriyor. Gelmek istemiyor. İşin ilginç tarafı artık aileler de çocuklarının yurt dışında kalmasını teşvik ediyor.
Londra’da çok sayıda genç arkadaş ile karşılaşıyorum. Ara ara sohbet ettiğim bu eğitimli gençlerin çok önemli fikirleri var. Kimisi İngiltere’de öğrenim görmüş ve Londra’da kalmış, kimisi de Kıbrıs’tan göç edip Londra’da tutunmaya çalışıyor. Çok başarılı gençlerimiz var. Biz bu gücü ülkemize kanalize edemiyoruz ve onların bilgi birikiminden yararlanamıyoruz.
İngiltere’de üniversite birinci sınıf öğrencisi olan oğlum “ben Kıbrıs’a dönmek istemiyorum, hayatıma burada devam etmek istiyorum” diyor ve ona “Kıbrıs’a geri dön, ülkenin sana ihtiyacı var” diyemiyorum. Öğrenci borçlandırması nedeniyle iş hayatına 40 bin sterlin borç ile başlayacak olması onu İngiltere’de kalmaktan alıkoymuyor.
Benim gibi binlerce aile, çocuklarının ülkeden göç etmesine yürek burukluğu ile sesini çıkaramıyor, çıkarmıyor. Yüreğine taş basarak, özlem çekerek bu gerçeği kabul ediyor.
Sanıyorum 1974 sonrasında ekonomik olarak en kötü günlerini yaşayan bir toplum var. Özellikle dar gelirli vatandaşların çok zor günler yaşadığını duyuyoruz. Çöplerden ekmek toplayan insanların görüntüleri sosyal medyada geziniyor. Böyle bir ortamda gençlerin umutlu olması mümkün mü?
İki ay önce Kıbrıs’a kısa bir ziyaret yapmıştım. Uçakta genç bir arkadaşla sohbet ediyorum. Devlette işçi olarak çalışıyor ancak borçlarını ödeyemediği için kısa süreliğine Londra’ya çalışmaya gittiğini söylemişti. “Bir ay çalışıp döneceğim” dedi. Acaba dönmüş müdür? Devlette işi olanlar bile ülkeden göç etmeyi düşünüyorsa, ülkeyi yönetenlerin sorunlara çare bulmak dışında bir seçeneği yoktur.
Ülkede bir yanlış inanış var. “Göç adaların kaderidir” denir hep… Hiç de öyle değildir. Mesela komşumuz Güney Kıbrıs’ta, Akdeniz’in bir başka adası Malta’da göç bizdeki kadar mıdır? Genç işsizlik %30’larda mıdır? Hiç sanmıyorum.
Bugüne kadar yapılan yanlış politikaların ve elbette Kıbrıs sorununun çözümsüzlüğü de gençlerin ülkeden kaçmasına olanak sağlamıştır. Gerçekçi olmam gerekirse yakın zamanda gençlerin ülkeden kaçışını engelleyecek bir ortam göremiyorum.
Bu da bize gençlerin yurt dışındaki başarıları ile övünmekten başka bir seçenek bırakmıyor. Umarım bir gün gençlerin ülkeden kaçmayacağı, ülke dışında olanların ülkeye geri geleceği ortamları yaratırız da hem gençler hem de aileleri mutlu olur.
