Beşinci Milli Eğitim Şurası beş gün süren yoğun bir çalışma temposundan sonra cuma günü yapılan genel kurulla son buldu. Tabii ki alınan kararlarla ilgili olarak tartışmalar bundan sonra da devam edecek. Şurada 11 komisyonun aldığı 750’nin üzerinde karar genel kurulda onaylanmıştır. Bu kararlar içerisinde birkaç tanesine takılıp şuraya olumsuz anlamlar katmamak gerekir. Elbette beğenmediğimiz kararlar olacaktır. Benim de benimsemediğim kararlar vardır. Ancak demokrasi gereği, bazı alınan kararları da beğenmesek de hoşgörü ile karşılamamız gerekir. Şura’da alınan kararlar arasında; Değişen nüfus yapımızla birlikte “çokkültürlü” bir eğitim anlayışının eğitim sistemimizde hakim kılınmak istenmesi, yıllardır sorun yaşadığımız özellikle yabancı dil, hatta anadil konusunda bir dil politikasının oluşturulması gerektiğinin üzerinde durulması, yarışmacı sınavlar dolayısı ile eğitimde unuttuğumuz sosyal-duygusal öğrenme anlayışının eğitim ve öğretim faaliyetlerinin içerisinde yer alması talebi, eğitim sistemimiz açısından çok önemlidir.
Eğitimimizin kanayan yarası olan “Kolej Sınavı” ile ilgili tüm komisyonlar kolej programına öğrenci alımlarının ya sınavsız olması ya da ürün dosyaları, öğretmen raporları, ucu açık sorulardan oluşan, beceriyi ölçen sınavlarla yapılmasının doğru olduğunu kabul etmiştir. Mevcut şekli ile kolejlere öğrenci alımlarının doğru olmadığı, sürdürülemez olduğuna vurgu yapılmıştır.
Bu şuranın en dikkat çekici yanlarından biri de çok sayıda üst düzey akademisyenin komisyonlarda görev almasıydı. Bu da ortaya çıkan ürünün de kaliteli olmasına neden oldu. Genel anlamı ile şurada alınan kararları olumlu buluyorum. Ancak alınan bazı kararların da toplumun bir kesimini de rahatsız ettiğini de kabul etmek gerekiyor.
Din eğitiminin tüm kademelerde zorunlu olmaktan çıkarılması ve seçmeli hale dönüştürülmesi, “Andımız”ın kaldırılması, Hala Sultan İlahiyat Koleji’nin kapatılması gerektiği gibi kararların da toplumun bir kısmının da hassasiyet gösterdiği konular olduğunu unutmamalıyız.
Günün sonunda şura kararları “tavsiye” niteliğindedir ve eğitimi yönetenler bunlara uyar veya uymaz kendi sorumluluklarıdır. Yapılması gereken bu kadar akademisyene, bu kadar sivil toplum örgütü temsilcisine, bu kadar okul yönetici ve öğretmene saygısızlık olmaması için şurada alınan kararların önemli bir kısmının uygulanmasıdır.
*******
Gelelim “andımız” ve “din eğitimi” meselesine… Biliyorsunuz şuranın tavsiye kararları arasında andımızın kaldırılması ve din eğitiminin zorunlu olmaktan çıkarıp, seçmeli hale getirilmesi özellikle bu konuda hassasiyet gösteren çevrelerde rahatsızlık yarattı. Aslında şurada onaylanan başat eğitim felsefeleri “ilerlemeci” ve “yeniden yapılandırmacı” anlayışa göre burada özgürlükçü, hoşgörülü ve demokrat bir bakış açısı geliştirmek gerekiyor. Yani andımızı okuturuz veya okutmayız, benim Moldovalı Hristiyan öğrencim Alexsandra’ya, sırf bu ülkede eğitim hakkını kullanıyor diye “varlığım Türk varlığına armağan olsun” dedirtmeye hakkımız var mı? Kanımca yoktur. Dolayısı ile “Andımız” kaldırılmasa bile bu andı okumak istemeyenlere bu hakkın verilmesi gerekiyor. Aynı şey din dersi için de geçerlidir. Zaten şura kararları arasında din dersinin seçmeli olması yönünde karar alınmıştır. Dolayısı ile Din Dersi almak isteyenler gidip din dersine girecek. Bu onların en doğal hakkı ve bunu da kimse engelleyemez. Ancak din dersi almak istemeyen öğrenciler de almayacak. Bu çok açık demokratik ve özgürlükçü bir tavır olarak ortada duruyor.
Yani artık dünyadaki eğitim sistemleri, tek bir felsefeye göre belirlenmiyor. Dünyadaki çağdaş eğitim paradigmaları daha özgürlükçü, kısıtlamadan çok, hakların verilmesi yönünde tavırlar geliştiriyor.
Değişen dünya koşulları, teknolojinin sürekli ilerlemesi de eğitimi yakından ilgilendiriyor. Bu hızlı ilerleyiş birçok alanda olduğu gibi eğitimde de çok uzun vadeli planlamalar yapmayı engelliyor. Dolayısı ile eğitim sistemimizi ileriye taşımak istiyorsak, daha pragmatik, adım adım ve çok uzun vadeli planlamalar yerine orta vadeli planlamaları tercih etmeliyiz.
Ayrıntılara takılmadan…
