Sevmek sevilmek, birine sevdalanmak zor işti şimdiki gibi değildi.
Birlikte yemeğe gitmek, birlikte sinemaya gitmek, birlikte bir bahçede bir parkta oturup basadembo çıtlatmak, birlikte bayrak merasimlerine gitmek, okul yolunda birlikte yürümek düşünülemezdi bile.
Bir kız ya da erkek arkadaşı olanlar birbirlerini uzaktan görmek durumundaydılar.
Zaman böyleydi.
Böyle zamanlarda yüreklere düşen hasret ateşten beterdi; bu durumu yaşayanlar pikaplarda dönen romantik şarkılara sığındığı gibi, uzağı yakın etmek için mektuplara da sarılırdı kalemleri tükeninceye kadar…
…
Çok eski dönemlerde bu marazi durum manilerde feryat ederdi:
Sana yazdım gış idi
Galemim gümüş idi
Daha çok yazacaydım
Galemim bitmiş idi
…
Bahsettiğimiz dönemler mani dönemi değildir.
Gerçi tek tük de olsa kırsal yerlerde mani okuyanlar bulunurdu ama şehirlerde “Samanyolu” dinlenirdi.
Nedense samanyolu romantizmin bir öğesi haline gelmişti, şimdi de böyle.
Birbirine kalbini vermeye hazır olanlar, samanyolunda yürürlerdi…
…
Vuslat samanyolu kadar uzaktı…
…
Gözler uzaktan uzağa bakışır, eller uzaktan uzağa tutulur, yürekler uzaktan uzağa tutuşur, dudaklar uzaktan uzağa titreşirdi.
Sinemalar ve deniz sahilleri olmasa, bu uzak buluşmalar da olmayacaktı, bu yüzden sinemaların ve deniz sahillerinin önemi büyüktü ve yüreği yananlar için görüşme alanlarıydı…
…
O sahillere günümüzde gitmek ve anıları tazelemek yasak!
Anılar işgal altında…
…
(Yaşadığın yerde sahilleri açma, yasakla, sonra git elin toprağında sahil aç!)
…
Eski Lefkoşa içinde bir pencere veya perde aralığından sevdiğini görmesi için bir insanın durmadan o sokaklardan gidip gelmesi 17’inci yüzyıl, 18’inci yüzyıl romantizmiydi.
Tek fark erkeğin atlı değil bisikletli olmasıydı.
Bisikletle işler kolaylaşmış sayılırdı ki bu zahmetli aşkı yaşamak epey zaman sürecekti…
…
Hayat zor muydu, kolay mıydı kesin bir şey söylenemez ama güzel tarafları da vardı, sıkıcı tarafları da.
Güzel taraflarını düşünmek daha iyi…
…
Daha çok yazacaydım
Galemim bitmiş idi
