Geçmişte “problem şuuru” diyorduk. Şimdilerin daha temiz Türkçesi ile her halde “sorun bilinci” olmalıdır. Ki o sorun bilincine varıldıkta geriye sadece çözümü kalır.
Kıbrıs siyasi sorunu örneği midir? Hayır! Çünkü sorunun bilincine varılmadı ki geriye çözümü kalsın! Az biraz konuyu açıverelim.
KIBRIS’TA SORUN “TOPRAK” DAVASIDIR. Daha önce yazdık. İnsanlar arasındaki husumetle düşmanlıklar, saldırılarla savaşlar “toprak” elde etmek için olagelir. İster iki karış olsun ister koskoca bir coğrafya olsun. Tarihe bakın dedik: Hangi savaş ve istilalar, topraklar uğruna yapılmadı ki?
Dolayısı ile “düşmanlıkları” yaratan da savaşlardır.. O zaman denklemi bir daha kurarsınız: “Toprak savaşı+savaş düşmanlığı+düşmanlık da ırkçılığı doğuru, çünkü sığınacak bir başka kalesi yoktur! İspatını bu adada yaşıyoruz: Rumlar tutun ki 1821’de Mora İsyanı sonucunda bağımsızlığını kazanan Yunanistan çıkışlı “Meğalo İdea”dan beridir elde ettikleri adalar zincirinin son halkası olarak gördükleri Kıbrıs’ı da egemenliklerine kaydetmek için mücadeleye devam etmektedirler…
Çok enteresandır: Bu mücadelelerine karşın 1956’ya kadar adadaki Türk halkını “yok” farzettiler! Ta ki mesela ilk kez Dr. Fazıl Küçük Kıbrıs Türk halkının var oluş davasını Ankara’ya anlatıp “adada biz de varız” diyene kadar… Bu “tarihİ gerçeğin” sorun bilincine varılmazsa isteseniz kadar uğraşın çözüme de varamazsanız.
ÇÜNKÜ: Makarios’lu Rum tarafı Kıbrıs Cumhuriyeti’ne zorla imza attıydı. Çünkü adayı Türk halkı ile paylaşmak istemiyordu, nitekim iki yıl dayanabildi, üçüncü yıl da resmen Türk halkına saldırarak hem Cumhuriyeti yıktı hem de tarihte yerini Türk düşmanı olarak aldı!
MADALYONU ÇEVİRİYORUZ: Eğer adadaki Türk halkı direnmese, sesini Ankara’ya duyurup davasını anlatamamış olsa ve de Rum’un “enoisis”sine boyun eğseydi ne olacaktı? Bugün de dillerden düşmeyen, çiğnendikçe tadı kaçtığı için acılaşıp vıcıklaşan sakız durumuna getirilmiş “birleşik Kıbrıs” kurulacak değil miydi?
Soralım: Çok mu beğenecektiniz? Çünkü ne husumet kalacaktı Türk ve Rum halkları arasında ne de düşmanlık! Neden? Zaten azınlıktık, Rum egemenliği altında ancak Rum yönetiminin insafı oranında yaşam hakkına sahip olacaktık!
Ha, şimdi diyorsunuz ki “bu söylediklerin çok eskilerde kaldı! İnsanlar değişti! Savaşlar bitti! Düşmanlık ne kelime mesela adada “Kıbrıslılık” yeşerdi! Ne Rum halkı 1974’lerin halkıdır ne Türk halkı 1963’lerin halkıdır! Ortak değerlere sahiplikte bu adayı pekala da paylaşabilir yeniden birlikte yaşayabiliriz…
GENE OLMADI! Rum “birlikte yaşayamayız” demiyor! Hatta ve tam aksine “mutlaka birlikte yaşamamız gerekir” diyor! Çünkü biliyor ki eğer bu birliktelik söz konusu olmaz ve de Kuzey Güney gerçeği değişmez, Rum halkı Türk halkının içine sokulmaz ve Kuzey’deki mülkünün büyük bölümünü geri almazsa, sittin sene daha bu adanın mutlak sahibi ve egemeni olamayacaktır!
NİTEKİM: Sizce de ve bugün Rum liderliği, Rum kilisesi Kuzey’e dönmek ve Kuzey’den kapabildiğince toprak kapmak için uğraşmıyor mu? Adamların ne istediklerini, her gün nasıl önerilerle müzakereleri dinamitlediklerini işitmiyor, okumuyor, görmüyor musunuz? O zaman bir daha soralım: Barış ve çözüm uğruna Rum’un istediğini verecek, sözünü dinleyecek, kısaca Rum egemenliğine biat edecek misiniz? Hadi kolay gelsin!
**********
KISACA TAKILDIĞIMIZ: (BÜLENT TURAN’IN SOĞUK ESPRİSİ!)
AKP milletvekili Bülent Turan isimli bir zat DAÜ’deki seminerinde “en kötü çözüm çözümsüzlükten iyidir” dedi. Zannedersek çözümün ne kadar önemli olduğunu vurgulamak için bu aykırı söylemde bulundu ama doğrusu hiç yakışık almadı! Çözüm için onca ve yüzlerce güzel ifadeler, örneklemeler varken ve bunlardan bir ikisini kullanabilecekken bula bula en “kötüsünü” bulup söylemesi çok soğuk bir espri oldu! Kaldı ki şu anda süregelen görüşmelerde Türk tarafı da “kötü bir çözüm” olmaması için elinden geleni yapmaktadır. Zannediyoruz ki böylesi harcıalem bir ifadeyi sürçi lisan da olsa ne Erdoğan’la Davutoğlu ne de AKP çevreleri onaylamıştır. Keşke hiç söylemeseydi!
**********
YILLAR SONRA HATIRLANAN İŞÇİ VE İŞÇİ HAKLARI
Dün İşçi Bayramıydı. Geçmiş de olsa “gerçek işçilerin” bayramını kutlarız. Mağusa’da da 2. Dünya savaşından sonra Rumların yeniden hortlattığı “Enosis” mücadeleleri sürerken ilk kez AKEL “sekiz saat iş, sekiz saat istirahat, sekiz saat uyku” sloganı ile “İşçilerin haklarını” alması için Türk liman İşçileri ile Rum işçileri bir kortejde buluşmuşlar ve birlikte Cambulat kapısından girip hisar boyu yürüdükten sonra Mağusa kapısından çıkmışlardı…
Daha sonra Maraş’taki Hacıhambi sinamasında toplanan Türk ve Rum işçiler bir yandan konuşmalar olurken öte yandan da “sekiz saatlik haklar” için imzaya açılan ve BM’lere gönderileceği söylenen “mektubun” altını imzalamışlardı. Tabi orada bulunan Türk İşçiler de “müracaat metninde” ne olduğunu okumadan dolayısıyle bilmeden (yanılmıyorsam İngilizce idi) imzalamışlardı ki altından çıka çıka “Kıbrıs’ın Yunanistan’a bağlanması için Kıbrıs Türk ve Rum işçilerinin BM’lere imzalı müracaatları çıkmıştı!” Yani AKEL Türk işçilerine kazık atmıştı! (Tabi devreye hemen Dr. Fazıl Küçük girmiş Türk halkının Enosis istemediğini BM’lere duyurmuştu.”
ANCAK İTİRAF EDELİM. 1974 öncesinde Kıbrıs Türk işçisi hangi hakkını kazanmışsa Rum İşçi sendikalarının sayesinde kazandı. İlk Sosyal Sigorta ve ihtiyat sandığı hakkını da, sekiz saat çalışma hakkı ile ek mesai hakkını da.
VE BUGÜN: Yarım asır sonra bile bakın Türk işçisi ne alemdedir:
Önce etkin ve yetkin sendikası yoktur!
Olmadığı için hakkı hukuku, toplu sözleşmesi de yoktur!
Dolayısı ile mesai saatleri de yoktur, sekiz saat üzeri çalışmasına karşılık ek mesaisi de yoktur! İş güvencesi hiç yoktur, işveren “işten durduruldun” dedi miydi, işsiz kalabilmektedir! Ve çoğunluğunca “her yıl belirlenen asgari ücret” tutsağıdır…
Tek kazanımı Sosyal Sigortalı ve ihtiyat sandığına sahip oluşudur ki o da yarım asır önce zaten vardı. (1958’lerde)
NEYSE Kİ YAVAŞTAN İŞÇİNİN DE SESİ SOLUĞU ÇIKMAYA BAŞLADI: Bunun sonucu olmalı mesela dün 1 Mayıs nedeniyle Havadis Gazetesinden Bertuğ Topal’a açıklamalarda bulunan Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Aziz Gürpınar işçiye adeta bir bayram hediyesi sundu: Buna göre artık çalıştığı işyerinde haksızlığa uğrayan işçi Yargı öncesinde Bakanlıkta oluşturulacak bir Kurula baş vurma hakkına sahip olacak. Bu Kurul 45 gün içinde karar verecek. İşçiden her hangi bir ücret talep edilmeyecek. Eğer işçinin şikâyeti devam ediyorsa mahkemeye gidebilecek…
Gürpınar mevcut işçi haklarının mesela “İş Yasası, Toplu İş Sözleşmesi” gibi yasaların pratikte karşılık bulamadığını da vurguluyor ve bir kez daha “işçi haklarının” nasıl savrulduğunun ispatını çakıyordu… Eklediği de şu oluyordu: “2015’deki hedefimize “İş Mahkemeleri” yasasını koyduk…” Ki ayni konuda açıklama yapmak gereğini duyan Kamu İş Başkanı Sami Dilek de “İş Mahkemeleri kurulmadığı sürece mağdur işçiler yasal süreçte de mağdur olmaya devam edeceklerdir” diyordu…
KISACA: Demokratik ve insan haklarına saygılı her ülke refah ve istikrarı “tavandan tabana” değil, “tabandan tavana” doğru sağlamaya çalışır. O taban hemen her ülkede “işçidir.” İşçi hak ve hukuku yeterli değil, üstelik çiğneniyorsa o ülke hayır yüzü görmez! İspatı tüm geri kalmış ülkelerle bir asırdır “kalkınmaktadır” denildiği halde bir türlü kalkınamayan ülkelerin işçilerinde salınır ve şu kelimelerle ifade edilir: “Sefalet, pejmürdelik, fukaralık…”
Neyse ki her şeye karşın “tabandaki Kıbrıs Türk işçisi” öylesi kelimelerle ifade edilmiyor. Tek kazanımları da bu oluyor..
