Son dönemlerde neredeyse her birim bir festivale sahip.
Hellim, karpuz, patates festivalleri.
Zeytin, medoş lale ve müzik festivalleri.
Özellikle yaz dönemlerinde gerçekleştiriliyor.
Tümü de yerel halk ölçeğinde.
Tümü de turistik kaygıdan uzak.
İstisnai olan uluslararası kaygı sadece müzik alanında.
Oradaki de yabancı sanatçı bazlı bir uluslararasılık.
Kapsama alanı ise yine yerel ölçek.
****
Festival düzenleyicilerin de kaygısı yerel.
Belediyenin düzenlediği festivaller tam bir panayır.
Halka bedava Hadise konseri sağlamak temel öncelik.
Bedava konser harici, börek ve lokma satışı da gelir kaynağı.
Düzenleyicileri dernek veya birlik olanlar ise başka bir konu.
Onlar da yetersiz bütçeden ödünlerle bu işe girişiyor.
Çoğunlukla devlet kapıları gezilerek bütçe denkleştiriliyor.
Bütçenin yarattığı sıkıntı profesyonelliği de köreltiyor.
Tanıtım, bedava tv yayınlarında duyurulara bırakılıyor.
Böylece tanıtımı eksik, amatör bazlı etkinlikler ortaya çıkıyor.
****
Oysa ki, Kıbrıs’ın özellikli ürünleri var.
Patates, hellim, nor gibi.
Bu ürünlerle yapılacak çok iş mevcut.
Varyasyonlar tespit edilir.
Bu tespitler ile ciddi menüler oluşturulur.
Oluşturulan menüler, uluslararası gurmelere sunulur.
Ve ortaya çıkacak malzemeler ışığında gastronomi elde edilir.
Gastronomi, turizmin de önemli bir boyutu.
Turistin gastronomi talebi ise artık bir disiplin.
Bu noktada festival ve turizm işbirliğinde gastronomi sadece bir örnek.
****
Esas itibarı ile festivalleri turizme kazandırabilmeliyiz.
Turistin ülkesine, bir hatıra ile dönmesi sağlanabilir.
Bu noktada festival düzenleyiciler turizm acentelerine başvurmalı.
Değişmemesi kaydı ile tarihler en az bir yıl önceden belirlenmeli.
İçerikler, kültür ve tarih nüansları ile zenginleştirilmeli.
Görünüm ise panayırdan ziyade bir noktaya taşınmalı.
Bu esasları festivale enjekte ederek, turisti kazanmak mümkün.
Ama önce murat edilen ne ona karar verilmeli.
Hedeflenen bedava Hadise konserli panayırlar mı?
Yoksa, turizm adasında turizm kaygılı festivaller mi?
