Vardar, fotoğrafçılığı “Mesela; an gelir ‘ekmek’ olur. An gelir ‘aşk’ olur. An gelir, ‘anı’ olur” şeklinde tanımlıyor.
“Merakımı ailem fark etti”
Hasan Vardar’ın henüz 10 yaşındayken eline aldığı ve içinde film olmayan bir fotoğraf makinesiyle sürekli fotoğraf çektiğini fark eden ailesi onu bir fotoğrafçı yanına gönderdi. Vardar fotoğrafçılıklı tanışma hikayesini şöyle anlatıyor:
1988 yılında 10 yaşında bir çocukken, elimde ki fotoğraf makinesi ile içinde film olmaksızın, durmadan deklanşöre basıp gördüğüm her şeye fotoğraf çekmeye çalıştığımı gören ailem beni ilk ustamın yanına çırak olarak verdiler. Fotoğrafa olan merakım belki de elimde ki makine ile diğer insanlardan kendimi ayrıcalıklı hissettiğim içindi, çocuktum henüz bilmiyorum ve hatırlamıyorum. O döneme dair hatırladığım tek şey, ustamı büyük bir ilgi ve merak ile izliyordum. İzlemek ile başladı aslında gerçek fotoğraf yolculuğu…
“Unutulmasın diye fotoğraflıyorum”
Vardar “Fotoğrafçılık unutulmaz bir anınız var mı” sorununa “Hepsi ve her şey” diye cevap veriyor. Vardar ayrıca fotoğraf çekmekteki amacın anı ölümsüzleştirmek olduğuna dikkati çekerek “Zaten hiçbir anı unutulmasın” diye fotoğraf çekiyorum diyor.
.jpg)
Mütevazi bir insan…
Mütevazi kişiliğiyle de dikkat çeken Vardar, kendi tanıtmanın kendine göre bir şey olmadığını söylüyor ve şu şekilde konuşuyor:
35 yaşında, İzmirli bir baba ile Manisalı bir annenin ilk çocuğuyum. Fotoğrafçıyım. Kendi halimdeyim. 13 yıldır Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyetinde yaşıyorum. Şuana kadar 450 kitaptan oluşturduğum ve sürekli ilavelerde bulunduğum fotoğraf ve fotoğrafçılık ile ilgili önemli bir kütüphanenin sahibiyim. İyi ve yolunda gitmeyen, popüler de olsa her hangi bir anlam ifade etmeyen, dünya düzenine her zaman muhalifim.
Fenerbahçeliyim. Fotoğraf çekmeyi, yemek yapmayı, okumayı, araba kullanmayı, ruh halime göre bir şeyler karalamayı severim.
Kendimi tanıtmak bana göre değil, beceremem. Herkes kendine göre beni tanır ve tanıyacaktır zaten.
.jpg)
***
.jpg)
