Yazar: Bedia Balses

Uzun yıllar önceydi.  DAÜ İnşaat Mühendisliği Bölümünde ofisimdeydim. Bilgisayarımdan Cohen’in “DANCE ME TO THE END OF LOVE” isimli baş yapıtını dinliyordum. Bıkmadan, usanmadan,  bir terapi...

Ne zaman bir afet, felaket   ya da kötü bir olay olsa nerdeyse herşey birkaç gün durur ve gündemde hep “insanlık” olur.. Yardım kampanyaları başlatılır. Bir...

İçim bir tören yeri gibi…. İndirdim duvarımdan ağlayan çocuk fotoğraflarını. Yürüdüğüm yolumdaki Van Gogh sarısındaki bunaltıları, karaltıları, iç sıkışmalarını, çatlakları, noksanları, vazgeçişleri sevdim. Öptüm, başımın...

Gitmek = yitmek demekse; Başı sağolsun fotoğrafların… Uğuldayan sokaklarıyla, terkedilmiş bir kentin soğuk eli belleksiz bir fotoğraf karesi olup, düştü sabitleyemediğim ve yetişemediğim zamanın içine…...

  ‘Gitmek, O olmaktan göçmektir‘ Gitmeler en çok akşamüstlerinin bilincine karışır ve yalnızlaştırır  yosun kokan perdelerini evlerin. Pancurlardan sızan son ışıklara biten bir günün son...

Yaklaştıkça uzaklaşan bir densiz koku Eylül’ün ciğerlerine gizlenmiş bir emprime kumaş Yalnızlıktan beslenen bir iç yarası Bir çekirdeğin sertliğinin dişe dokunması Yalnız bir köpeğin siyah...

Hoşça kal Damat Ferit Hoşça kal Yakışıklı Necmi Hoşça kal Madenci Nurettin Hoşça kal Şivan Hoşca kal Seyit ALi Hoşça kal Tarık Akan Önce onu müthiş...

Her sonbaharda bir martı uçar güneyden. Hep onun aynı martı olduğunu farzederek el ederim ona. Gelir, konar anılarımın uçurumuna. Deniz kokulu bir çocuğun mektubu asılıdır...