Bir gece vakti.
Diğer gecelerden pek farkı yok.
Pencerenin yanına oturmuşum.
Elim çenemde değil.
Bir şey de düşündüğüm yok.
Zaten düşünmek de istemiyorum.
Saat on.
Ama sanki saat on değil…
…
Eylül’deyiz.
Mevsim sonbahar.
Hani serin rüzgarlar kalksın ister insan.
Ama sanki mevsim sonbahar değil…
…
Saat çiçeklerinin esrarengiz kokusu uzanıyor pencereden.
Deniz ve dağ arasında bir yerdeyim.
Girne kıyılarında sağda solda havai fişekler patlamakta.
Gece ay aydınlık.
Ama sanki bu kent o bildiğimiz kent değil…
…
Bir şarkı yırtıyor geceyi.
Sazların sesleri şarkıcının sesini bastırıyor.
Söylenen şarkı “Yıldızların altında…”
Zor söküyorum sözlerini:
“Bir yalnızlık şarkısı söylüyor içim…”
İçim içime sığmıyor.
Fakat şarkı sanki o bildiğimiz şarkı değil…
…
İçtiğim tütün zehir zıkkım.
Halbuki Golden Virginia.
Her zamanki gibi sarma.
Bir gariplik var gecede.
Sanki içtiğim tütün o tütün değil…
…
Böyle olur zaman zaman.
Pencere pencereye benzemez.
Kapı kapıya benzemez.
Ne ay aya, ne yıldızlar yıldızlara benzer.
Bir kahve yaparsınız, durup durduğunuz yerde köpüğüne takarsınız, kahve kahveye benzemez.
Dağlara bakarsınız, her zamanki dağlar ama dağlar o dağlara benzemez.
…
Birdenbire,
Her şey üstünüze yürür sanki.
Hani öyle gelir insana,
Orta masası, sandalye, koltuklar falan.
Buzdolabına bakarsınız, üstünüze devrilecek gibi.
Yatağınız yatak değil sanki tabut gibi…
…
Hani ansızın çat kapı bir arkadaşınız dostunuz gelse,
Öyle olur bazı zaman,
Arkadaşınız sanki o arkadaş değil,
Dostunuz sanki o dost değil…
…
Duvarda asılı duran çerçeveli o fotoğraf,
Her baktığımda gözlerimin içine bakan,
Ne olduysa bilemiyorum,
Bu gece başka tarafa bakmakta,
Sanki o gözler aynı gözler değil…
…
Saat iyice ilerledi.
Mevsim sonbahar ama değil,
Saat on ama on değil,
O şarkı,
O kent,
O fotoğraf,
O arkadaş,
O dost,
Ay, yıldızlar ve dağ,
Her zaman kullandığım tütün,
Sanki onlar değil…
…
Nihayet,
Saz ekibinden sesler kesildi.
İyi oldu sustu detone sesli herif.
Belli ki saat gece on iki.
Ama sanki cehennem vaktidir de bir gecenin yarısı değil…
