Bir düşünür şöyle diyor:
“Yere düştükten sonra zaferle kalkmak siyasetçilerde görülür.”
…
Bu akşam bir kez daha buna tanıklık edilecek.
…
Ama konumuz bu değil.
…
Neden ölüm üzerine sözler genellikle sevgiliye dair söylenmiştir.
Uğruna ölünmesi gereken tek şey aşkın kendisi mi?
…
Tarih sahnesinden büyük mücadeleciler, büyük kavga adamları geçmiştir.
Düşünceleri uğruna kavga edip ölenlerin sayısı az değildir.
Napolyon Bonapart “Ölüm hiçbir şeydir; asıl yenik ve şerefsiz yaşamak her gün ölmektir” demiş.
…
Fakat Bob Marley’in felsefesi başka:
“Eğer bu hayatta illa kıymet bilmek gerekiyorsa, sadece kendi kıymetini bil. Boş ver be! Nasılsa her rüya güneşle bitiyor.”
…
Düşünürlerin damıttığı düşünceler ışık tutucudur.
Işık tutucudur ama bir kafadan çıktığı için, herkesin aynı düşüncede olmadığı da gerçeğin ta kendisidir.
…
Beyinle kalp arasında ne gibi bir bağlantı var?
Kalbin hassasiyetleri başka mı?
Onu besleyen nedir?
…
Aşk, kalbin ürünü mü?
Aşık olan bir insanın aklını iyi kullanamaması, bu durumlarda aklın ikinci plana sürüklenmesinden mi?
…
Allah yolunda ölenler de vardır, kavga yolunda ölenler de, aşk yolunda ölenler de.
Hangisine yakın durmalı?
Hepsi birden olur mu?
…
Hayatından bezen bir insan ölen birini kıskanır mı acaba?
-Bak. Ne güzel öldü! Darısı başımıza! der mi?
…
Yaşarken ölümden söz etmek en çok aşkın kendisine yakışır.
– Ölürüm sana…
– Sen olmazsan yaşamak neye yarar…
Gibi…
…
Şems-i Tebrizi’nin “Her insan için bir aşık olma zamanı vardır, bir de ölmek zamanı” sözü gerçeği anlatır.
Bu, hayatın matematiği gibi.
Her insan hayatında bir kez olsun aşık olur.
Ve ölüm de kaçınılmazdır.
…
Ölüm teması çoğu insana ürkütücü gelir.
Bunun dışındakiler için doğaldır.
Ama onların da korkusu var.
Şu sözdeki gibi:
“Ölmekten korkmuyorum, yeterince yaşamamaktan korkuyorum.”
…
Konumuz olmamasına rağmen bununla bitirelim:
Yukarıda “Yere düştükten sonra zaferle kalkmak siyasetçilerde görülür” demiştik.
Demek bu akşam iki film birden var.
Üstelik meccane.
Büyük ihtimal, haftaya da tekrarı olur…
