Bir zamanlardı,
Ki mutlaka her kadının bir sandığı vardı.
Çeyiz sandığı.
…
Köyde, kasabada, şeherde…
…
Çeyiz sandığına öteberi konurdu.
…
Öteberi dediğimiz, bir gün evlenecek olan genç kadının en temel gereksinmeleriydi.
Yatak çarşafından masa örtüsüne kadar.
El emeği göz nuru ile işlenmiş el örgülerine kadar.
…
“Kız beşikte çeyiz sandıkta demişler
Yılları yıllara ulamışlar
Hayallerini ilmik ilmik içine katmışlar
Olmamış içine gönüllerini de koymuşlar
Sedef işlemeli çeyiz sandıkları. ” (Akyol)
…
El emeği göz nuru sadece işlenen örgülerde yoktu.
Sandığın kendisinde de görülürdü bu.
Sandığı yapan hünerli eller, günlerce oyma işlemi yapardı sandık üzerine.
O süslemeler, birlikte kurulacak bir hayatın bahçesinde yeşeren çiçekler gibiydi…
…
Genellikle gül motifleri bulunurdu sandıkların oyma işlemelerinde.
…
Bir gün gelecek o sandıklar açılacaktı…
…
Uzun yıllar bir köşede dururdu tahta sandıklar.
Ara sıra açılır havalandırılır ve,
O esnada naftalin kokuları yayılırdı etrafa.
…
Sandıktan ne çıkacağı sürpriz değildi.
Dediğimiz gibi,
Temel ihtiyaçlar vardı.
Ki, o sandık açılınca, yeni bir hayat başlayacaktı,
Dört bir kenarı işlemeli mendillerle.
…
Önemli olan geleceğe oyma ustası gibi şekil verebilmekti.
Hayallerin de içine kapatıldığı o sandık,
Bir gün açıldığında gerçek olmalıydı.
…
Şair Tuğrul Ahmet Pekel’in Çeyiz Sandığı adlı şiirinden:
Herkesin bir çeyiz sandığı vardır.
Kapağını açtı mı kapatmaya,
gönlünün razı olamayacağı.
tıka basa hayaller ve,
düşlerle dolu.
…
Anadan neneden kalma çeyiz sandıkları şimdi yalnızlıklarını yaşamakta.
Elinde olanlar, bir köşeye yerleştirdikleri bu tahta sandıkları antik bir değer olarak mobilyalarına ek bir süsleme niyetine kullanmakta.
Kim bilir her sandığın içinde ne acı-tatlı gerçek hikayeler vardır.
Ki açınca kapağını naftalin kokmaktadır.
…
Sandıklara bir şey koyarken,
Aslında düşler biriktirilirdi.
O sandıkları açarken de,
Aslında düşler gerçekleşirdi…
…
Şair şöyle diyor:
Hep düşünürdün.
Sandık aklına geldikçe.
Bir elinde geleceğin,
diğer elinde sahipsiz yüreğin.
