K-Pet 1. Ligi ilk devresini 13 puanla 10. sırada tamamlamasına rağmen, devre arasında yaptığı “isim bazında” önemli transferlerle, bir anda Süper Lig’e çıkacak takımlar arasında “favori” konumuna gelen Türk Ocağı, 2. devrenin ilk iki haftasında “bekleneni” veremedi. Bu nedenle de, dün evinde oynadığı Dumlupınar karşılaşması, “geri dönüş” bakımından büyük önem kazandı. Bu şartlar altında sahaya çıkan T.Ocağı, deplasmanda daha fazla puan toplayan Dumlupınar’ı 6-1’lik skorla geçip, “geri dönüş” yaptı.
Türk Ocağı müsabakaya süratli başladı ve savunmayı önde kurup, oyunu rakip alan yıktı. Şenol’un sol, Mehmet Uçar’ın da sağ kanattan yaptığı bindirmeler ile birlikte, Aksel’in organizatörlüğünde Özgür’e gol yolları hazırlanmaya başlandı. Ancak, “kabuğuna çekilmiş” ve üstelik “fevkalade centilmen” Dumlupınar’a karşı, ikinci blok oyuncuları, ileri uç oyuncularına gerektiği düzeyde ‘destek’ olmayınca ve takım 3. ve 1.bloklar halinde oynamaya devam edince gol, ileri uç oyuncularının şahsi becerilerine kaldı. Hem de Topaloğlu’nun, “gömülmeyin”, “tempoyu düşürmeyin” diye bas bas bağırmasına ve yaptığı diğer ikazlara rağmen.
Nitekim T.Ocağı’nın, Özgür vasıtası ile dört, genç kabiliyet Mehmet Uçar ile attığı 2 olmak üzere toplam 6 golün çoğu, ‘organize’ ataklardan ziyade, bu oyuncuların şahsi “gayretlerinden” kazanıldı.
Dumlupınar, geneli gayretli gençlerden oluşan, fevkalade centilmen bir takım. Oyunun kaderini değiştirebilecek özelliğe sahip oyuncuları bünyesinde barındıran Türk Ocağı’na karşı, mevcut güç ve tempoları ile kazanamazlardı. Nitekim de öyle oldu. Ama gönüllerde, yedikleri altı gole rağmen oyunu ‘çirkinleştirmeyen’ centilmen bir takım olarak yer aldı. Bu da önemli değil mi?
