Mezarlıklar hüzünlü yerlerdir, ölülerden dolayı değil yaşayanlardan ötürü. Kuzeydeki akrabalarımın büyük teyzesi olan Mukaddes Hanımın mezarını sıklıkla ziyaret ediyoruz.
Mezar taşında isminden ve doğum ve ölüm gününden daha üstte “Evdimli” yazıyor. Aynı sırada birkaç mezar ötesindeki mezar taşında ise “Limasol”.
Buraya sıklıkla Mukaddes Hanımı ve onunla aynı sırada yatan çocukları ziyaret etmek için geliyoruz. Yakılan bir tütsü, sıcaktan çatlamış toprağı biraz serinletmek için serpilen su, saksıda bir Aloe Vera ve huzurlu bir düşünce sunabileceğimiz tek şey. Bugün “ölülerin günü” ve araba parkı araçlarla, mezarlığın koridorları ise insan trafiğiyle dolu. Kimi sevgi sözlerini yinelemek için, kimisi ise geçmişi geride bırakamadıklarından dolayı burada. Hiç kimsenin hazırlıklı olmadığı acılı ve istenmeyen bir ayrılık, bu adanın insanlarına hiç de yabancı bir his değil. Adanın bir kıyısında başlayan hayatları adanın diğer kıyısında tamamlanmış. Mezartaşları gösteriyor ki kökler zamandan daha derin.
Mukaddes Hanım ve mezartaşında Larnaka, Limasol, Evdim yazan diğer Kıbrıslılar, sanki köklerinin hatırasını bu dünyadan başka dünyalara götürmüşler gibi. Belki hepimizin ideal- kişiliklerimizi yaşama şansı bulacağımız bir başka diyar, sınırların olmadığı ve acı ve korkudan arınmış bir dünya. Şimdi ve burada ise bu ideal dünyayı adım adım, sebebi sonuçla bağlayarak yaratmamız gerek. Ne ekersek onu biçeceğiz. Barış, birliktelik ve anlayış en derin anlamı ile zengin bir gelecek getirecek bize. Bir Yugoslav yazarın iç savaş sonrasında dediği gibi “ne mutlu çocuklarına geleceği miras bırakabilenlere ve ne yazık ki gelecek nesillere geçmişin yükünü bırakanlara”. Feragat ve kayıplarla kazanılan bir bilgelikten çıkan bir cümle… Delfi Müzesinde duran araba sürücüsünün heykeli gibi, at arabasının yuları elimizde ve vereceğimiz bir karar var; ya sevgi sözlerimizi yenileriz ya da geçmişin karanlığını yaymaya devam ederiz.
Constantinos Hadjichristofi
Kiklos- Çember / NGO for Mental Health
