Ne yazık ki; takımlarımızın çoğu küme düşerken yönetimi dahil, topu-tüfeği ile hep beraber düşüyor. Ve, mevcudu muhafaza edip, geldikleri yere dönme arzu ve hırsı yerine, kaybolmuş moral-motivasyon ve iyi oyuncularının ayrılmışlığı ile önce haftalarca süren yönetici arayışına ve dolayısı ile genel kurul turlarına başlıyor. Daha sonra da eldeki mevcutla, kaliteden yoksun futbolları ile geçmişi mumla aratır bir düzende, alt kümede yollarına devam ediyorlar. 1. Lig’in 15. haftasında Ozanköy ve Türkmenköy golsüz beraberlikle sahadan ayrıldılar.
Düne kadar Süper Lig’de mücadele eden ve başkan Ersan Kaşif’in zorla görev kabul etmesi, Ahmet Dedekorkut ve Seran Kaşif’in vefa duygusu nedeniyle görev üstlenmesi ile ayakta durmaya çalışan Ozanköy’ün yanı sıra, onlarla aynı kaderi paylaşan Türkmenköy, buna en güzel örnek.
Daha önce Cemal Kır ve Davut Kansu’da olduğu gibi, Ahmet Dedekorkut ve Muharrem Mertdin’den, kimse şapkalarından tavşan çıkartmalarını beklemesin. Eldeki mevcut ile helva yapmaya çalışıyorlar. Bu malzemeden de, ancak bu kalitede helva olur.
Futbol adına ortaya fazla bir şeyin konmadığı dünkü müsabaka, genelde denk kuvvetlerin mücadelesi şeklinde geçti. Ancak, ikinci bölge oyuncuları, Ozanköy’de Zeki ve Tarkan, Türkmenköy’de de Hasan Külahlılar ve Evren’e gerekli desteği sağlayamadıkları ve organize ataklar düzenleyip ceza sahası civarında çoğalamadıkları için, oyunun geneli, orta alanda oynanır hale geldi. Oyunu yönlendirecek oyuncu yokluğu ve final paslarındaki isabetsizlik, gol pozisyonu yaratılmasını önleyen bir diğer faktör oldu. Ve gol, duran top kullanımından veya karambol pozisyonlardan beklenir hale geldi. Ancak o da olmadı.
Ozanköy ikinci devrede, topla oynama yüzdesi daha yüksek olan, daha önde basan ve baskılı oynayan takım görüntüsü verirken, yine gol pozisyonu bulamadı. Buna mukabil Türkmenköy’ün yaptığı az ama öz kontra ataklarda, bulup da atamadığı net gol pozisyonu, becerikli olsalar beraberliği bozabilirdi. Sonuçta beraberlik oyunun hakkı idi.
