Köşe Yazarları

 KAÇ ANA DAHA ÇIKAR SENDEN?

Kaç ana daha çıkar senin yanık zeytin gövdenden

Kaç baba çıkar toprağıma fidan veren kökünden

Kaç nene, kaç dede daha çıkar senden Mesarya Ova’m

Dinamitlenen Beşparmak Dağı’m

Kaç ana daha çıkar bu çıkmaz sokaklı hayatından

Benim Vuni Saray’ım

 

Tarihim, coğrafyam, çarpılanım, eksilenim, bölünenim

Kaç baba çıkar senin kökleşmiş ağacından

Kazsam kaç acı daha çıkar harabelerinden

Salamis’im, Engomi’m, Soli’m

Limnidi’de yanan ateşim

Yanık harnıbım

Olmamış ekinim

Ovalarda boy veren hasılım

Dikenim, lalem, ekşilem

Denizdeki lağosum. havadaki kekliğim vurulmaya hazır fatsam

Kaç ana daha çıkar senin dar sokaklarından

Alagadi’deki ışığım

Karpaz’daki uzaklığım

Altın kumum, derinliğim, bulantım, usancım

Daldıkça kendime yüzdüğüm

Afrodit yüzlüm

Ak sütüm, ekmeğim, Kibele’m

Senden kaç insan daha çıkar, kaç insan

 

Sen çocukluğumun vatanı

Yanık zeytinim

Dedem, nenem, babam, anam

Sen Rahmanam..

Anne Olunca Anlarsın…

Anne olunca anlayacaksın

Olgunlaşınca anlayacaksın

Şimdi değil , ileride anlayacaksın…

Birbirine benzer cümlelerden uzayıp gidenler. İlk gençlik yıllarında ve dünyayı keşfedeceğimizi sandığımız zamanlarda beğenmediğimiz ve kabullenmediğimiz annelerimizin sözleri, çok uzun yıllar sonra bir balyoz gibi iner kafamıza. Neden, niçin sorularının yanıtlarını verdikleri ya da veremedikleri o acı cümlelerin özeti : bir gün anlayacaksın.

Yıllar geçer, çok yıllar, hayatın tarifini yeniden ve yeniden yaptığımız yıllar gelir. Neden, niçin soruları azalır. Kabulleniş, hüzün, isyan birbirine karışır. Zaman geçer ileri olur. Adım adım aynı cümlelere yol alınır. Asla onun gibi yapmayacağım denilen tepkilerle tanışılır. Git gide anne olunur. Aniden yıllar önceden bir cümle gelir,konar insanın dudağına. Anımsamak insana acı verir. Birine benzemek bir hazan mevsimdir. Bir gün gelir anlayacaksın günü gelir. Sadece annelerin bildiği bir lisan vardır. Bir canı bitimsiz bir sevgi ile kucağına aldığın anda öğrenmeye başlanan.

Gün gelir annenin yüzüne benzersin, suskunluğuna, asaletine, kabullenişine, öfkesine, gücüne, deliliğine. Bir gün gelir her şeyle mücadele edecek bir güç bulursun kendinde . O gün “hiç kurmayacağım” dediğin cümleler kurmaya başlarsın. Hem çok zayıfsın hem de tüm dünyayı karşına alabilecek kadar güçlü. Hem çok yıpranmış hem de toprak gibi ezildikçe serleşen. Affeden ama unutmayan. Tüm kurduğun cümleleri unutursun bir gün. Yeniden yazarsın şiirlerini. Yeniden tanırsın kendini. İnsanların sahte yüzlerini bir bir ayırt etmeye başlarsın. O gün olgunlaşmanın şaşırmamak olduğunu öğrenirsin. Git gide anne olursun, git gide insan.

O gün anneni ve kendini yeniden tanımaya başlarsın.

ANAMA

 

Dokuz ay koynunda gezdirdi beni
Ne cefalar çekti ne etti Anam
Acı tatlı zahmetime katlandı
Uçurdu yuvadan yürüttü Anam

Anaların hakkı kolay ödenmez
Analara ne yakışmaz ne denmez
Kan uykudan gece kalkar gücenmez
Emzirdi salladı uyuttu Anam

Doğurdu beni Sivas ilinde
Sivralan Köyünde tarla yolunda
Azığı sırtında orak elinde
Taşlı tarlalarda avuttu Anam

Ben yürürdüm Anam bakar gülerdi
Huysuzluk edersem kalkar döverdi
Hemen kucaklayıp okşar severdi
Çirkin huylarımı soyuttu Anam

Çocuğudum Anam bana ders verdi
Okumamı çalışmamı ön gördü
Milletine bağlı ol da dur derdi
Vatan sevgisini giyitti Anam

Tükenmez borcum var Anama benim
Onun varlığından oldu bedenim
Kimi köylü kızı kimisi hanım
Ta ezel tarihte kayıtlı Anam

Veysel der kopar mı Analar bağı
Analar doğurmuş ağayı beyi
İşte budur sözlerimin gerçeği
Okuttu öğretti büyüttü Anam

 

Aşık Veysel

Etiketler


İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu
Kapalı