Doğrusu korkarak ve çekinerek yapmıştım öneriyi.
Epeyce gürültü çıkacağını sanmıştım.
Malum ya uzun bir süredir Türkiye’den para almak ayıplanıyordu buralarda.
“Para alan emir de alır” sloganı herkesin dilindeydi ve aksini söyleyenler ötekileştirilirdi.
Kimse de “öteki” olmamak için sesini kısar otururdu oturduğu yere.
Bir dönem denk bütçe için helak olundu.
“Maaşlarımızı yerel gelirlerimizle ödeyeceğiz” hedefi kutsal bir uğraştı.
Bir ölçüde başarılı da olundu.
2015 yılı bütçesinde maaşlara Türkiye’nin katkısı 216 milyon Türk Lirası olacak.
2014’te bu rakam 280 milyondu.
Maliye 64 milyon lira tasarruf yaptı Türkiye’nin maaşlar için verdiği paradan.
Bunu yaparken de özel sektörün ümüğünü sıktı, piyasayı daralttı.
Şimdi herkesin ümüğü sıkılmaktadır.
Sterlindeki yüzde otuzu geçen artış kamuda çalışanları da özelde çalışanları da perişan etmiştir.
Bu sorunun kısa sürede ortadan kalkacağı da yoktur.
Ekonomistler bilakis kalıcılaşacağından bahsediyorlar.
Yani sterlinin dört buçuk, beş olmasına alışmalıyız.
Peki alışabilecek miyiz?
***
Türkiye’den kaynaklanan bu kriz bence sadece Türkiye’nin yardımı ile çözülebilir.
Zaten maaşları ve emeklileri ödemek için Türkiye’den para alıyoruz.
Bu kriz ortamında “denk bütçe” hayalimizi bir süre erteleyebilir ve Türkiye’den yardım isteyebiliriz.
Maaşların ve özel sektörün korunması için cari bütçeye yapılan katkının artırılmasını talep edebiliriz.
Türkiye’de son açıklanan devlet maaş skalasında nerdeyse aradaki fark eşitlenmiş durumdadır.
Yani eskiden “maaşlarınızı biz ödüyoruz ama bizim memurlardan daha fazla maaş alıyorsunuz” diye şikayet ediliyordu.
Şimdi bu şikayet de ortadan kalktı.
Bizdeki maaşlılar yeterince fakirleştirildi.
Artık buna dur denmeli.
Dövizin artış oranında olmasa bile maaşlarda yapılacak ciddi iyileştirmelerle vatandaş korunmalı.
Özel sektöre kaynak aktarılarak yaşanacak iflasların önüne geçilmeli.
Bunun için de kimse gurur yapmamalı.
Çünkü yaşanan krizin müsebbibi biz değiliz.
Bedelini de biz ödemek zorunda hiç değiliz…
