Yılın son gününde yayınlanacak bir yazı bu.
Yılsonları hüzün mü getirir neşe mi?
Herkese göre değişebilir.
Ne insanlık, ne tarih 2020 yılını unutmayacak, tarihte yer alan diğer salgın dönemleri gibi…
…
Bu arada her ülke, her halk, her topluluk kendi özelinde yaşadığı birçok olumsuzlukları toplumsal hafızasına kaydetmiştir.
Bu küçücük adanın insanları da toplumsal hafızasına unutulmayacak olayları yerleştirmiştir.
Salgın sürecinde yaşanan seçimlerde dış müdahalenin, ayrımcılığın, başkalarının gücü ve eli ile sandıktan seçim kazanımı elde etmenin ibretlik hikayesi kazınmıştır toplumsal belleğe salgınla birlikte.
Bu yükü taşıyabilecek olanlara aşk olsun; taşınamaz, gölgeniz olur…
…
Yılın son gününde güzel şeylerden bahsetmek lazım.
Ne de olsa bu gezegen üstünde nefes almaya devam edenler için her zaman bir umut vardır.
Umut yeşertmek için büyük beklentiler yaratmaya da gerek yok; küçük şeyler daha çok mutlu eder insanları.
Bir ressam resmini,
Bir müzisyen müziğini,
Bir yazar şiirini, hikayesini, romanını bitirdiğinde mutludur; umut doludur…
…
Bir çocuk bez bir bebekle oynarken nasıl mutluysa, böyle olsaydı dünya…
…
İnsan her gün yeniden başlamalı hayata, gündüz ve gecenin yeniden başladığı gibi.
Edip Cansever bir şiirinde şöyle der:
Bütün iyi kitapların sonunda
bütün gündüzlerin,
bütün gecelerin sonunda
meltemi senden esen
soluğu sende olan,
yeni bir başlangıç vardır…”
…
Her başlangıcın bir sonu da vardır, ama güzel şeyler için bunu düşünmek kötü.
Yaşarken yeni başlangıçlar yapmak, bir bedenin kanını yenilemek gibidir.
Söylenmemiş sözler aranmalı,
Hayal edilmemiş resimler yapılmalı.
Dünyayı resim yapar gibi, şarkı söyler gibi yaşamalı.
Atilla İlhan’ın dediği gibi:
“aklıma geldikçe her sefer
gözlerinin mavisini bitirdim
saçlarının siyahına başladım”
…
Böyle yaşamalı…
