Böyle anlarda beter olur insan.
Biri giderken ayıptanmış gibi gelir insana yaşamak…
…
En çok da böyle vakitlerde sorgulanır hayat.
Nedir ne değildir yaşamak…
…
Belki de bütün yapılanlar hiçbir şeydir.
Her şey hiçbir şey derecede.
Halbuki yaşarken çok şey yapıldığı sanılır,
Ve böyle vakitlerde hiçbir şey olduğu anlaşılır…
…
Anlaşılır anlaşılmasına,
Ama devam eder bu kahredici hayat.
Neylersin…
…
Kendisine söz vermiştim,
O fotoğraftan bir tane göndermek için…
…
Kara tahtada yazılan tarih 18 Temmuz 1964.
VI A sınıfı toplanmış,
Kızlar önde oturmakta,
Erkekler arkada ayakta,
Müdüre Hanım Muazzez Hanım,
Öğretmenler kızların arasında,
Muhtemelen vakit sabahtır,
Ve okul bitmiş, hatıra fotoğrafı çekilmektedir,
Öğretmenlerin önünde iki kız öğrenci oturmakta,
Soldaki Zerrin Akalın’dır…
…
Fotoğraf elimde kaldı…
…
Ayfer, Zerrin, Şaziye, Zehra, Tuncay hatırladıklarım.
Ayfer saçlarına taç takmış…
…
Erkeklerden Kemal (Bodamyalızade), Sinan Ali Ruhi, Bülent, Kutlay Erk, Tanur Menteş ve Halil Curcani’dir hatırladıklarım.
…
Okul şimdiki Belediyeler Birliği binasının olduğu yer,
Merdiven ayaklarından yüzlerce kez çıktığımız,
Bahçesinde yüzlerce kez koşuşturduğumuz,
Kantininden yüzlerce kez alış veriş ettiğimiz,
Kara tahtalarına yüzlerce kez yazı yazdığımız,
Ellerimizde tebeşir tozu, parmaklarımızda mürekkep lekesi,
Öğretmen seslerine karışan ezan sesleri,
Okul yollarında neşeli öğrenciler,
Seyyar satıcılar,
Bisikletliler,
Helvacı, dondurmacı, muhallebici,
Birbirini kovalayan o güzel seneler…
…
Hiçbir şey olur her şey.
Bir anda…
…
Fotoğrafını bir türlü verememiştim.
Değerli insan, değerli arkadaşımız Zerrin Akalın.
Fotoğraf o güzel yılları yansıtmakta…
…
Sabırlar diliyorum herkese.
…
Yıldızlar örtsün üstünü…
