“Bir gün Beethoven, bir arkadaşı ile birlikte Viyana sokaklarında dolaşmaktadır. Tam bu sırada bir apartmandan piyano sesi geldiğini duyar ve kafasını kaldırıp bakar.
Apartmanın ikinci katındaki cam açıktır ve ses oradan gelmektedir.
Arkadaşına, çalan kişinin muhteşem çaldığını ve onu görmesi gerektiğini söyler. İkisi birlikte ikinci kata çıkıp kapıyı çalarlar.
Kapıyı açan kadın, Beethoven’ı hemen tanır ve şok olur.
Beethoven, piyano sesine geldiğini ve muhakkak çalan kişiyi görmek istediğini söyler.
Kadın, piyanoyu çalanın kızı olduğunu ve tanışmaktan mutlu olacağını belirterek onları içeri alır.
Beethoven, piyano çalan kızın olduğu odaya girer.
Annesi kıza, Beethoven’ın geldiğini söyler ve kız çok heyecanlanır, hemen ayağa kalkar, fakat kız kördür.
Bunu gören Beethoven, “lütfen benden bir şey isteyin” der.
Maddi bir şey isteyeceklerini düşünerek kızın cevabı şu olur:
“Ben hiç ay ışığı görmedim, bana ay ışığını anlatır mısınız?”
Bunun üzerine Beethoven piyanonun başına geçerek, Ayışığı Sonatını doğaçlama olarak besteler.” (Aktaran Ahmet Okatan)
…
Bezen böyle olur.
Bir rastlantı, insanlığın bütün zamanlarına yayılan bir eserin meydana çıkmasına neden olabilir.
Beethoven’in etkilendiği kız kördü.
Daha sonra ünlü besteci de sağır olacaktı.
Ama bilindiği gibi sağırlığı müzik dehasını etkilemeyecek, belki de ona yeni bir ivme kazandıracaktı.
Bugün AB marşı olarak da kullanılan 9. Senfoni onun sağırken yaptığı eseridir.
…
Öte yandan,
Beethoven 3. Senfonisi’ni Napolyon’a adamıştı.
Çünkü Napolyon Fransa’ya demokrasiyi getirmişti.
Fakat bu uzun sürmemiş,
Napolyon çark etmiş,
Ve kendisini imparator olarak ilan etmişti.
…
Beethoven bu durumda geri kalmayarak,
O da senfoninin Napolyon’a adanmışlığını geri almıştı.
…
Demokrasi adı altında sözde iyi şeyler yapıp da sonradan imparatorluğa, padişahlığa heveslenenlerin adına yapılan hiçbir adanmışlık yanlarına kalmaz…
…
Ama 3. Senfoni de, 9. Senfoni de Ayışığı Sonatı da bütün zamanlara damgasını vurur; etkisini gösterir…
