Yedinci Rekabet Edebilirlik Raporu tekrar dikkatimi çekti 5. ve 6. rapordan pek farkı yok. Dünya Ekonomik Forumu kriterlerine göre yapılan bu çalışma her gün karşılaştığımız sürekli yazdığımız sürekli eleştirdiğimiz fakat bir türlü düzeltemediğimiz durumumuzu bir kez daha ortaya koyuyor.
Raporun 5’incisi yayımlandığında “Sınıfta kaldı” 6’ncısı yayımlandığında “Yine sınıfta kaldık yine utandık” diye bu köşemde makale yazmıştım. Maalesef 7. raporda da böyle “Sınıf atlayamıyoruz”, puanımız değerlenmeye alınan 150 ülke içerisinde yine sonlarda ortalara bile erişemedik.
En büyük sorun “KAMU.” Kamunun çalışma düzeni, kamunun verimsizliği, iş üretememe. Kamunun bu durumu reel kesimi de etkileyip reel kesimin motivasyonunun kırar, iş yapma hevesini kırar ve reel kesimin daha proaktif olmasının engelleyen bir durum. Üstüne üstlük ganimet ekonomisi mantalitesiyle sürekli şikayet, sürekli protesto ve grev, sürekli yollara dökülme. Ne istiyoruz? Daha fazla ücret, daha fazla hak, daha düzgün çalışma ortamı. Fakat hiç sorulmuyor Kamunun ne kadar verimli çalıştığı, en kadar üretken olduğu. Harcamalarımız bol miktarda gidiyor, tasarruf oranımız düşük. Ekonomimiz büyümüyor… İşsizlik oranımız gizli işsizlikle birlikte %20 civarlarında. Popülizmde adam kayırmada “birinci” sıradayız. Kamuda eğitim nerdeyse sıfır. Hangi daireye giderseniz gidin sizi düzgün karşılayacak sizin işinizin erken yapılması için size yardımcı olacak memur bulamazsınız.(İstisnaları tenzil ediyorum.) Bu durumda Rekabet Edebilirliliğimiz nasıl gelişecek? Nasıl sınıf atlayacağız? İlk Rekabet Edebilirlik Raporu Çalışması 2008 yılında yapılmıştı. O rapordan son rapora değişen bir şey yok. Kamu puantajı daha kötü durumda. Ne siyasette ne kamuda ilerleme yok. Ne siyasette ne kamuda reform yok. Peki biz nasıl % 5’lerde büyüyeceğiz? Hayal kurmak güzel ama gerçekleşmezse anlamı yok. Kurmuş olduğumuz devleti günden güne bitiriyoruz ben utanıyorum. Ya siz?
