Gelmiş geçmiş bütün hükümetler KKTC’nin gelişmiş ülke istatistiklerini yakalayamamasında suçludur. 1974 sonrası bilimsel anlamda bir eğitim planlaması buralarda yapılmadı. Eğitim planlaması kavramı, toplumsal kalkınma ve ekonomik kalkınmayı da içeren genel bir kavramdır. O nedenle eğitim planlaması ekonomik ve toplumsal kalkınma planlarını da içermelidir.
Philip H. Coombs’a göre eğitim planlaması, öğrencilerin ve toplumun gereksinmelerini karşılamada ve amaçlarını gerçekleştirmede, daha etkili ve verimli kılmak amacıyla, rasyonel ve düzenli analiz tekniğinin eğitim sürecine uygulanması’dır*.
Ekonomik kalkınma planı, dar bakış açısıyla, kişi başına düşen milli geliri ve üretim kapasitesini arttırmayı hedeflerken, geniş anlamda da yaşam koşullarını iyileştirmeyi hedef alır. Toplumsal kalkınma planı ise dar anlamda, kaynakları yetersiz olan yurttaşlara en az yaşam koşulları sağlamak için devletin ya da yerel yönetimlerin almaları zorunlu olan önlemleri içerir. Geniş anlamdaysa ekonomik ve toplumsal ilerlemeyi destekleyen toplumsal yapılar, değer dizgeleri ve çabaların yaratılması için gerekli olanakları da içermektedir*.
Eğitim planlaması kısa, orta ve uzun vadeli olarak yapılabilir. Kısa vadeli planlamalar eğitim süreci içerisinde iyileştirmelerle toplumsal ve ekonomik kalkınmanın sağlanması için insan gücü kaynağının nicel ve nitel özelliklerinin arttırılması için yapılması gerekenlerlerdir. Uzun vadeli planlamlar ise gelecek 20 yıl sonrasındaki ihtiyaçların bugünden karşılanması için harekete geçilmesidir.
Toplumsal ve ekonomik kalkınma için üretim şarttır. Üretim ekonomik kalkınma sağlamak için kişi başına düşen milli gelir ve yaşam koşullarını arttırır, toplumsal kalkınma için de toplumun yapısını, değer dizgelerini ve çabaların yaratılmasını sağlar.
Buralardaysa üretim yıllar içierisinde yok edildi. TC’nin dayattığı ekonomik paketler ve hükümetlerin paketlerdeki ‘üretimi durdurun’ emrini hayata geçirmeleri, toplumsal ve ekonomik kalkınmayı geriye götürdü; adeta yok etti. Tersine dışa bağımlılık ve şu andaki ‘su’ olgusundaki gibi TC’ye bağımlılığı doğurdu.
Şimdi gemi tamamen duvara toslamış durumdadır. Ekonomik ve toplumsal kalkınmayı gerçekleştirmek için eğitim planlamasının süratle yapılması gerekmektedir; belki kansere yakalanmış KKTC iyileşme sürecine girer. Eğitim planlaması için de ülkenin analizinden başlanmalıdır. Siyasi, coğrafik, ekonomik sektörler, demografik yapı çok iyi analiz edilip bütün eğitim sistemi yeniden yapılandırılmalıdır.
Okulöncesinden üniversiteye kadar üretimin artırılıp, toplumsal ve ekonomik kalkınma için düzenlemeye gidilmelidir. Eğitim kalkınma için ‘araç’ olarak kullanılmalı. Analiz sonuçlarına göre ülkede hangi sektörlerde üretim yapılabileceği ve hangi hizmet alanlarının geliştirilebileceği belirlenmelidir. Ambargolara rağmen de pazarlaması yapılabilecek alanlar saptanmalıdır.
Bu sonuçlara göre de eğitim sistemi yeniden düzenlenmeli. Üretim için gerekli insan kaynağını yetiştirmek amacıyla meslek liselerinde yeni bölümler açılmalıdır. İlkokuldan itibaren üretime dönük meslekler öğrencilere tanıtılmalı, ortaokuldan itiberen de mesleki yönelndirmeler yapılmalıdır. Üniversiteler de yeniden düzenlenerek eğitim planlamasının ortaya koyacağı üretim alanlarının gerektirdiği nicelik ve nitelikte insan gücü yetiştirilmesi için çalışmalar başlatılmalıdır.
Yıllarca ülkede eğitim planlaması yapılmadı. İşsiz diplomalı üniversite mezunları, iş yaşamının ihtiyacı olmayan meslek lisesi mezunları yaratıldı. İngiltere, ABD ve diğer 3. ülkelerde öğrenim görmüş başarılı ancak ailesinden uzakta yaşam kurmuş gençler. Geriye ülkeye dönenlerse mezun oldukları alanların dışında işlerde çalışmak zorunda bırakılmış. Parçalanmış aileleri olan toplumsal yapı. Tüm bunlar gelmiş geçmiş becersiksiz hükümetlerin suçudur. Toplumsal ve ekonomik kalkınmayı düşünmediler sadece ceplerinin ve yakınlarının yaşam kalitesini artırmak dertleri olmuş; ülkeyi babalarının çiftliği gibi idare ettiler, aslında ettiklerini sandılar.
*Adem, Mahmut. (1981) Eğitim Planlaması. Ankara: Ankara Üniversitesi yayınları.
