Bu yazı bir gönül borcuyla ilgilidir. Aslında çok, çok önce yazacaktım. Araya bir sürü benim için fuzuli fakat gündem teşkil eden mesele girince bu zamana kaldı. Bizim mesleğin bir cilvesi de bu olsa gerek.
Değinilmeyi hak ediyor. Bu yazı bir “övme” ya da “yerme” yazısı olmayacak çünkü bu kitabın buna ihtiyacı yok.
Sevgili Evren İnançoğlu’nun “Oyalan Biraz” kitabından bahsediyorum… Işık Kitabevi’nden çıktı, geçen sene.
***
Kitap külyutmaz ayrıntılarla bezeli. Evren Ağabey, bilenin bildiği meşhur Surlariçi gezilerinin onda yarattığı fikri izdüşümleri aktarıyor bizlere.
Tabii, bu işin edebiyat kısmı… Kitabın fikri muhasebesine giriştiğimizde arkada derin bir entelektüel birikimin yattığı malum oluyor.
Bir yanıyla “derleme” denebilir bu kitap için. Daha önce çeşitli yerlerde yayımlanmış kıymetli yazılar bunlar. Gazete ya da dergi yazısı öksüzdür. Her daim yayımlanacağı, yerini bulacağı bir kitabı bekler. Nehir gibi yayılmak ister.
Evren Ağabey’in akıcı üslubunda hem hüzün hem mizah hem sorguculuk var. Ayrıyeten, tiyatro seyircisine hitap eden mor bir “gibi yapıcılık” da içeriyor… Bu eşine az rastlanır bir şeydir edebiyatımız için.
Eğer melankonik jediler için üzülüyor, filmleri evire çevire inceliyor, felsefi sorgulamaları benliğinizde arıyor, Rammstein konserinde bir Hegel ne yapar diye merak ediyorsanız… Hiç beklemeyin. Kitap sizi beklemektedir!
Burnundan kıl aldırmayan “koca koca” yapıtlara (!) inat, olanca özlü hali ve yalın sunumu ile karşımızda Evren İnançoğlu. Umuyoruz ki bu yazın hayatındaki pek çok güzel eser içerisinde bir yapıtaşı olsun.
Kemal Tahir, “bir yazar öldükten yarım asır sonra ya yeniden hatırlanır ya da tamamen unutulur” derdi.
Biz öyle yapmayalım. Değerli bir kişiliği, sadece yazdıklarıyla değil ama, bilhassa yazdıklarıyla değerlendirme çetinliğine katlanıp bundan zevk almaya bakalım.
Slavoj Zizek’i babasının oğlu gibi görenler… Bir de Evren İnançoğlu’nu görseydiniz, emin olun yanıldığınızı fena halde itiraf ederdiniz.
Eden dostlarım oldu. Fakir vaziyete oradan aşinadır!
