1 Ocak 2009 sabahının ilk ışıklarıydı.
Memleket, yeni yıl gecesinin yorgunluk ve mahmurluğunda uyuyordu.
Uyku tutmayan bir gecenin sabahında hayatım boyunca nefret ettiğim veda faslını atlatmak için koyulmuştum yola.
Odamı boşaltacaktım.
Sabahın o saatinde, üstelik o tarihte, gazetede güvenlik dışında kimsenin olmayacağını çok iyi biliyordum.
Eşyalarımı alıp kimseyi rahatsız etmeden sessizce ayrılacağımı ummuştum 10 yıl oturduğum odadan.
Yanılmışım.
Onu hesaba katmamıştım.
Omaç Başat abimizi.
Press Hall’da burun buruna geldiğimizde onun yüzünde hüzünlü bir gülümseme bende ise hayret vardı.
“Omaç abim yine mi buradasın” dediğimde “Vedalaşmadan gitmek olmaz” demişti.
Halbuki o, hep gazetedeydi.
Sabahın ilk ışıklarında, gecenin bir yarısında, vakti şaşmaz bir saat gibi çalışırdı sürekli.
İlerleyen yaşına rağmen, genç muhabirlerin bile of çektiği görevleri o üstlenirdi.
Sessizce işini yapar, sorun değil sonuç üretirdi her zaman.
Biz farkında değildik ama o gazetenin temel direğiydi.
Yokluğunda ortaya çıkan kaos bize onun çalışma disiplini ve değerini anlatırdı.
Çünkü, o olmadığında birçok iş aksardı. Birçok sorun peydah olurdu.
Konuşmak istemediğim kişilerle konuşmak onun işiydi. Çünkü müthiş uzlaşmacı tavrıyla her sorun onun sayesinde aşılırdı.
Baş edemediğim konularla o ilgilenirdi çünkü gazeteciliği eskiden yeniye, meslekten literatüre o bilirdi.
Adapte olmakta zorlandığımız bilgisayarlarda sorun çıkınca ilk feveranımız “Omaç abiiii nerdesin” olurdu.
Onun bu yönüne hayrandım.
Yaşıtları uzun süre daktilolarını terk etmemek için direnirler sonra da bilgisayarlarla kavga ederlerdi.
Omaç abimiz her türlü teknolojinin ilk takipçisi ve uygulayıcısıydı.
***
1 Ocak 2009 sabahı bir tek onunla vedalaştım.
Kapıya kadar geçirmişti beni.
Sonra eğilim kulağıma şöyle fısıldamıştı;
“Çok yakında yine bir arada olacağız…”
Dediği gibi olmuştu kısa süre sonra Havadis’i inşa edecek kadroya Omaç Başat abimiz de dahil olmuştu.
Onun varlığı müthiş bir rahatlık ve bahtiyarlık vermişti bana.
Çünkü o hepimiz için temel bir direkti.
Örnek alacağımız ve takip edeceğimiz.
Melun hastalık kendisini etkileyene kadar birlikte çalıştık.
Ben onu tanıdığım için, birlikte çalıştığımız için çok mutluyum.
Nurlar içinde uyu Omaç abi.
Sevenlerinin senin için gözyaşı döktüklerini bil…
