Ortak açıklamayla ilgili yaşanan krizi detaylarıyla anlayan lütfen beri gelsin.
Rum tarafı Eroğlu’nun tek egemenlikle ilgili tavır değiştirdiğini iddia ediyor ve ekliyor: “Eğer Talat olsaydı sorun olmazdı…”
Eroğlu, “Bizim tavrımızda değişiklik yoktur” diyor ve kızıyor: “Kıbrıslı Türklerin temsilcisi benim…”
Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri’nin Kıbrıs Özel Danışmanı Downer taraflar arasında mekik dokuyor.
Bir sonuç çıkmıyor.
ABD Elçisi her iki taraf arasında fink atıyor.
Bir sonuç çıkmıyor.
ABD Dışişleri Bakanı’nın TC Dışişleri Bakanı’nı arayıp “Eroğlu’nu ikna edin” dediği ileri sürülüyor.
TC Dışişleri Bakanı’nın “Bizim öyle bir şey yapma pozisyonumuz yok” yanıtı verdiği belirtiyor.
Ve TC Dışişleri Bakanı Davutoğlu bugün KKTC’ye geliyor.
Hükümetle görüşecek, Eroğlu ile uzun bir toplantı yapacak sonra da birlikte basın toplantısı düzenleyecekler.
Bu olup bitenlerden ortak bir açıklama uzlaşısı çıkar mı bilemem ama bildiğim veya hissettiğim şudur:
Şimdiki ortam tıpkı 2002’yi andırıyor.
2002’de devreye giren ve 2004 referandumlarını sağlayan bütün taraflar o günlerdeki gibi devrede görünüyorlar.
En öncelikli hedefleri ortak açıklama krizini aşarak görüşmeleri başlatmak.
Peki görüşmeler başladıktan sonra ne olur?
***
Kıbrıs sorununun, yabancıları karıştırmadan, Kıbrıslı Türklerin ve Kıbrıslı Rumların iradesi ile çözülmeyeceği gerçeği gücümüze de gitse en açık gerçektir.
Talat ile Hristofyas denediler, yapamadılar.
Eroğlu ile Anastasiadis son buluşmalarında BM yetkililerini istemediler, ortak bir açıklamaya ulaşamadılar.
Türkiye’nin, Yunanistan’ın, İngiltere’nin, ABD’nin ve tabii ki Avrupa Birliği’nin dahil olmadığı bir Kıbrıs sorunu çözüme ulaşamaz.
Bu gerçek önümüzde duruyor.
Ve görünen odur ki adı geçen tüm taraflar Kıbrıs sorununu çözmeye bir kez daha niyetlendiler.
Şimdi yapılanlar elbette pozisyon alma pozisyon korumadır.
Ama ortada birinci Annan Planı’nın ortaya çıktığı günlerin havası vardır.
Birinci Annan Planı havası nasıl mı oluştu?
Belgeleriyle açıklayacağız.
Havadis’i izlemeye devam ediniz…
