Sevgili Latif Aran gönderdi şiiri.
Ahmet Telli’den;
“Kuşları ürkütülmüş bir dal gibiydin, öylesine mahzun!
Efkar da yakışırdı sana, ilk kadeh kekik kokardı
Unutalım mı şimdi kente indiğimiz o ilk günü
Sabahlara kadar okuduğumuz o kitapları
Sabahlara kadar düşüncelerimizde yaşattığımız hayallerimizi
Kar aydınlığında yürüdüğümüz o yolları
Sen dostumdun benim gülünce güneşler açan
Bulutlara rüzgara asarım suretini her akşam
Her akşam mektup yazarım dağlar kadar
Kayıp bir adresten geliyor sesin şimdi, üşüyorsun
Unutma dostumsun sen, neredeysen orda ölmek isterim!”
İnsanın böylesi dostları olması ne muazzam bir zenginliktir…
***
Sevgili Esra’nın söylediği gibi;
“Birbirimize daha sıkı sarılmak için bazen bir denyonun çıkıp gelmesi gerekir…”
Tam da öyle oldu ve birbirine daha sıkı kenetlendi Kıbrıs Türkü.
Karamsarların “bu halktan bir şey olmaz” serzenişlerine inat ne kadar duyarlı ve kararlı olduğunu gördüm insanlarımızın.
Özellikle de gençlerin.
Gururu ve onuruna düşkün bir nesil var artık.
Her türlü maddi şeyleri elinin tersiyle iten.
Kimliğine ve kişiliğine kimseyi ama kimseyi asla dokundurmayan.
***
Türkiye’den emektar bir diplomat “siz kendi yolunuzu seçiniz” demişti.
Anlamakta zorlanmıştım.
Son yaşananlardan sonra ne demek istediğini çok daha iyi kavrıyorum.
Kıbrıs Türkü kendi kimliğini koruyarak ve iradesini avuçlarının içine alarak kendi yolunu seçmeli.
Bu kadar net ve berrak artık.
Destek veren herkese çok çok teşekkürler.
Kıbrıs Türkünün kutsal yolculuğunda şimdi daha güvenle yürüyoruz…
