Yaşam

Samanbahçeliler eski Lefkoşa’yı arıyor







 




Lefkoşa’da Samanbahçe Evleri tarihsel öneme sahip. 19. yüzyılda bölgede nüfusun hızlı bir şekilde artmasıyla, maddi durumu yetersiz olanlar için toplu konut ihtiyacı ortaya çıktı. Üç aşamada tamamlanan 68 konutluk sitenin ilk ve en önemli safhası 1900’lerde tamamlandı.



Devrim DEMİR

Bugün itibarıyla 72 hane bulunan Samanbahçe’de, 2003-2004 yılları arasında UNDP’nin finansal desteği ile tamamen Vakıflar İdaresi teknik personeli tarafından projelendirilip, restorasyon çalışmaları gerçekleşti.

Samanbahçe Evleri Kıbrıs kültürünü yansıtıyor
Samanbahçe Evleri, Kıbrıs’taki sosyal konutların ilk örneği olarak görülmekte. Samanbahçe Evleri, tek tipte inşa edilen konutlardan oluşuyor. Mahallenin merkezinde bulunan altıgen planlı ve kubbe örtülü meydan çeşmesi, bir zamanlar mahallenin su ihtiyacını karşılamaktaydı. 2003-2004 yılları arasında Avrupa Birliği’nin katkılarıyla UNDP-PFF tarafından restore edilen 72 konutluk Samanbahçe Evleri, Kıbrıs kültürünü en iyi şekilde yansıtan yerlerden biri olarak görülüyor.

“Eskisi gibi rahat değiliz”
Havadis’e konuşan Samanbahçe sakinleri, Lefkoşa’nın eskisi kadar güvenli olmamasından yakınıyor. Eskiden sabaha kadar kapıları açık kalsa da kendilerini güvende hissettiklerini ifade eden bölge sakinleri şimdi korkar olduklarını anlattı. Samanbahçeliler, “Yasemin kokan sokaklarımızda şimdi korku var. Eskiden kapılarımız açık gider gelirdik, şimdi eskisi gibi rahat değiliz” şeklinde konuştu.

Samanbahçeliler ne dedi?

Perihan Bağrıyanık: Ben 18 yıldır Samanbahçe’de oturuyorum. İlk geldiğim zamanlarda muhabbet, sevgi ve saygı daha çok vardı. Televizyon çok fazla yoktu ve insanlar, mutluydu. Teknoloji çok ilerledi, herkesin elinde bilgisayar ve telefonlar insanlar arasındaki iletişimi kopardı. Teknolojiye olan rağbet insana kalmadı ne yazık. Benim oturduğum ev iki kız kardeşimden bana kaldı, kardeşten kardeşe devir oldu. İşsizlik oldukça fazla ve gençlerimiz hep göç etmek zorunda. Eski Kıbrıs yok artık insanlar yavaş yavaş kendi toprağından göç edip gidiyor.

Tomris Şah: Samanbahçe’de doğdum büyüdüm. Şu an bölgemizde 72 hane var hepsi de dolu. Bölgemiz geçmiş zamana göre çok değişti. Komşularımızın birçoğu yaşlandı. Çocukluğumuzu bu bölgede çok güzel yaşadık, kavga, kin yoktu. Samanbahçe sokakları cıvıl cıvıl çocuk sesleri ile inlerdi. Eskiyi arıyoruz, eski Lefkoşa’yı çok özlüyorum zaten artık çok az Kıbrıslı kaldık.  

Şenay Şah: Dünyaya burada geldim ve Samanbahçe’yi hiç bir yere değişmem. Çocukluğum tüm güzel anılarım hep burada. İnsanlar çok değişti. Eskiden herkes komşusunun kapısını çalar yardımseverlik yapardı, kıskançlık yoktu. Samanbahçe sokaklarında oyunlar oynardık, sevgi ve muhabbet vardı. Şimdi büyük küçük herkeste samimiyetsizlik var ve artık komşuluk kalmadı.

Rukiye Kendir: Samanbahçe’de 60 yıldır kalıyorum. Eski Lefkoşa, eski insanlar asla geri gelmeyecek. Şimdi yaşasak ta hiç tadımız tudumuz kalmadı. Eskiden muhabbet vardı, komşuluk yardımseverlik şimdi az da olsa yine hissederiz. Hatır bilen gelip kapıyı çalar hatırımızı sorar. Hayat çok pahalı insanlar memnun değil.


  

 

 

 









Başa dön tuşu