Bana öldü demeyin yoruldu, gitti deyin

2 Ekim 2017 Pazartesi | 12:50

Bana öldü demeyin

Yoruldu,  gitti deyin

N.Ertaç

Ne  güzel de söylemiş büyük üstad…

Üç günlük nefesi, üç kelime de özetleyivermiş…

Ne heyecanla başlamıştı hayat; farkına vardığım zamanlarda.

Ne acele etmiştim, hiç büyümeyecekmiş gibi… Çok marifetmiş gibi…

Hiç sindiremeden geldi geçti yıllar…

Daha dün sokakta top kavgası yaparken, şimdi hayat kavgasındayım…

Dün,  koşup düşerken dizlerim kanıyordu… şimdi yüreğim…

O zamanlar günler ne kadar uzun gelirdi, şimdi; koşuşturma içinde zaman elimizden su gibi  akıp gidiyor. Akşama kadar oyun peşinde yorulma bilmeden koşuştururken şimdi; yarı yolda pes!…

Yoruldum işte!…

Yollarda yoruldum!…

Yağmurlarda ıslanmaktan yoruldum!…

Üşümekten yoruldum!…

Yanımda can dostlarım olmamasından yoruldum!…

Nereye gideceğimizi, nereden geldiğimizi söyleyecek biri olmamasından yoruldum!…

Bu kocaman insanların birbirine kötü davranmasından yoruldum!…

Sevmesini bilmeyenlerden, kalp kıranlardan yoruldum!…

Unutamadığım sözlerin  arasına sıkışıyorum. Bir yanım kendimi kolluyor, bir yanım sevdayı.

Bir yanım ‘hayatı ıskalama’ diyor; bir yanım sessiz…

Duvarlara anlatırken öğrendiklerimi kendi hakkımda; ve aynalara ağlarken  gördüklerimden yoruldum…

Anlatamadığım, anlayamadığım zamanlardan yoruldum.

Canıma batan her halim, hain bir gerçek gibi geçti karşıma.

Yaşadıklarıma… yaşananlara…

Gözlerimden tut da, ciğerlerime kadar yorgunum…

Gündüzleri  anlayayım derken, gecelerde boğuldum.

Aslında ne sana, ne olanlara…

Ne de…

Belki kendime kırgınım, belki de maziye…

Yok! yok! bu kırgınlık değil!

Ben kendimden  yorgunum.

Dağları aştım da düz de yoruldum. Koskaca bir alem de tek başıma koşar gibi, sırtımda ki yükten yoruldum…

Kendimi kendime inandırmak; belki; bir gün deyip beklemek,  gitmek mi, kalmak mı? Bocalamaktan yoruldum!…

Anlatabilmek, anlaşılamamaktan yoruldum…

Yorulmak dinlenmekle de geçmiyor ki!…

‘an’ ve ‘an’ bitiriyor insanı. Zaman geçiyor; ve ben sadece benden götürdüklerini seyrediyorum.

Hey hayat!  Yorma beni!

Bir ‘can’ verdin…

“Canım” derken, canımı yakanlardan yoruldum.

Sözün özü; Yoruldum be usta!

Hani demiştim ya!

Yazımın başlığında…

Sizleri yormadan cümlemi bitireyim:

 

Galiba yoruldum…

Her şey kadar,

Herkes kadar.