Geçmişin sessizliğini unuttum
Hatıramda silinmiş yaraların sahibi
Duymuyorum içimdeki tiz çığlıkları
Görmemezlikten geliyorum çaresizliğimi.
Çocukluğumu hatırlıyorum,
Kıvır kıvır saçlarımı
Masum bakışlarımı
Nedensiz ağlayışlarımı…
Saatlerce oynadığım oyuncaklarımı
Hayallerimi
Düşlerimi
Masallarımı…
Neredeler çamurdan evlerim
Umutlarımı çizdiğim boya kalemlerim…
Neredeler bebeklerim.
Tek tek ismini koyduğum
Sevinçlerim
Korkularım…
Gece sarılıp yattığım meleklerim
Kırmızı pabuçlarım nerede?
Yorgun düşmüş ayaklarım kalmış gerilerde.
Çocuk!…
Düşmüşüm,
Dipsiz derinliklere…
Çocukluğum bir yerde,
Ben bir yerde.
Artık o kadar saf değilim,
Beyaz sayfalarım kalmamış,
Tükenmiş yazacaklarım,
Tükendikçe,
Biraz daha bitiyorum.
Bittikçe,
Çocukluğumdan uzaklaşıyorum.
Biliyorum.
Ama;
Gidiyorum
Gittiğim yerler “ben” ile dolu, yaklaşıyorum
Sanma ki unuttum çocuk
Unutmadım!
Çocukluluğumu o güzel günlerde bıraktım.
Gülümsüyorum,
Yarı aç, yarı tok
Yitiriyorum anlam yüklü cümlelerimi
Kavgamı,
Ekmek davamı…
Acı çöreklenmiş yüreğimde
Susuyorum
Korkuyorum ağlamaktan
Buz kesmiş ellerim
Rengi solmuş hayallerim
Sonu belli hikayemin…
Çocuk!
Yoruldum mu ben acaba?
Bilmiyorum.
…..
Bakma öyle şaşkın şaşkın gözlerime çocuk!
Bizi de sardılar patiska kundaklara
Bizim için de yapıldı loğusa şerbetleri
Kırk uçurmalar, diş buğdayları
Biz de uyuduk göğsümüzde anamızın
En masum uykuları…
Biz de çizdik sayfalara
Mutlu bir ev, yanına ağaç, mavi bulutlar
Oysa yan yana ama çok uzak
Hayatlar varmış yaşanan
Evler mutlu değilmiş her zaman
Gri de olurmuş bulutlar
Sonra anladık…
Biz de ter içinde oynadık sokaklarda
Düştük… bizim de yaralandı dizlerimiz
Üfleyince hemen geçiyormuş meğer tüm yaralar
Hastalıklar, dermansız dertler
Ölüm diye bir şey varmış!
Sonra anladık!
A.I.Barçetin.
…..
Bakma öyle şaşkın şaşkın gözlerime çocuk
Yaklaş
Tut ellerimden!
Beni de al götür çocukluğuna
Çok yoruldum büyümekten…
