Belki tüm dünya dillerinde öyle kabul edilir ama benim içi ekmek en özel sözcüklerden biri. Soyuttan somuta, isimden fiile nasıl kullanırsanız kullanın anlamı çok derin. Edebiyattan sanata, yemekten felsefeye her düşüncenin temelinde o var. Kısacası ekmek her şeyi anlatır ve anlamlandırır. Ekmek uygarlıktır.
Bugün ise onu en somut, en sıcak en doyurucu haliyle paylaşmak istiyorum.
Ekmek, istisnaları olsa da tüm toplumlarda tüketilen temel bir besin kaynağı.
Başlangıçta sadece un ve suyun birlikteliğiyle yaratılan, mayanın keşfiyle zenginleşen ekmeğin bugün hem ülkemizde hem de dünyanın farklı köşelerinde binlerce çeşidi var.
Uzmanları gerçek bir ekmeğin aslında sadece dört temel şeye temiz su, iyi bir un, tuz ve ekşi mayaya ihtiyacı olduğunu söyler. En çok kullanılan, benim de en sevdiğim tahıl buğday olsa da çavdar, arpa, yulaf ve mısır da ekmek yapılan tahıllar arasında.
Günümüzde ekmeğin içine kabartma tozu, patates suyu, süt, tereyağı, margarin, zeytinyağı, yumurta, peynir, şeker, bal, kuru baharatlar, ceviz, badem gibi bir çok lezzet katıcı besin ilave edilebiliyor.
Son yıllarda obezitenin nedeni gibi görülmesi bana hiç gerçekçi gelmiyor. Diyetisyenlerin ekmeği beslenmenizden çıkarın önerilerine de hiç ama hiç kulak asmadım. Tabii ki tüm besinler gibi onu tüketmeyi de abartmayalım ama hayatımızda hep olsun, olmalı da. Ekmek yaşamın temeli.
Bırakın fırından yeni çıkmış bir ekmeği, mayalanmış bir ekmeğin kokusu bile hiçbir şeye benzemez. Çocukluğumda çiftlik evimizde babaannemin ekşi nohut mayalı, üstünü örterek bir kenara bıraktığı hamurun üstünü açıp gizli gizlice bir parça alır ağzımıza atardık. Sonra da sıra taş fırında pişmiş, ancak kucaklayarak törensel bir biçimde kesilen o kara ekmeği çoban peyniri ve tarladan topladığımız domates, salatalıkla yemeğe gelirdi.
O günlerden bugüne tandır ekmeğinden, pideye, bagetten focaccia’ya tüm çeşitleriyle ekmeğe olan aşkım hiç bitmedi. Fırınların, pastanelerin, önünden geçerken o muhteşem kokuyu hep içime çektim…
Radikal-Haber: MÜGE AKGÜN
