Dile kolay. Tam 65 yıl. 65 yıl önce aynı okulda, aynı sıralardaydılar.
Hepsi de gencecik, bıyığı yeni terlemiş delikanlılardı. O yılların, o çağın getirdiği ilkleri yaşıyorlardı.
İlk aşklar, ilk heyecanlar. Ama o yıl, 1949 yılında bir başka heyecan yaşanıyordu. Mezuniyet heyecanı.
Adanın tek lisesi olan ve “Kıbrıs İslam Lisesi” olarak kaydedilen okullarından o yıl mezun olacaklar, diplomalarını alacaklardı.
Onlar için yeni bir hayat başlıyordu. Bir kısmı memur olacak, bazıları özel işlerde çalışacaktı. Pek az bir kısmı da, o zamanın zor koşullarını zorlayacak Türkiye’ye ya da İngiltere’ye yüksek tahsile gidecekti.
Öyle de oldu. Geride acı tatlı anılar bırakarak. Özlem dolu anılardı bunlar.
Ve yıllardan sonra o özlemi gidermek için, bir araya gelme ihtiyacını duydular.
83’lü delikanlılar
Yıllar önce, ilk kez bir araya geldikleri zaman sayıları 30 kadardı.
Yurt dışından gelenler de vardı. Türkiye’den, İngiltere’den, Kanada’dan…
Kaybedilenler de vardı. Merhum Ali Süha ve merhum Münür Ünsal “kayıplar” arasındaydı. Ve aradan geçen yıllar zarfında katılım sayısında düşüş başladı.
Ayrıca her yıl bir arkadaşın acı haberi geliyordu. Geçtiğimiz akşam, tam 65 yıl sonra yeniden bir araya gelenlerin sayısı 14’e düşmüştü.
Hepsinin yaşı 80’in üstündeydi. Hatta ortalama yaş 83’tü.
Yaşın doğal olarak getirdiği bedensel zorluklara ve “arızalara” rağmen, Lefkoşa’da Merit Otel’de gerçekleştirilen buluşma çok sıcak, çok samimi bir ortamda geçti. Delikanlılığı hatırlamanın manevi hazzıydı bu…
Yıllar önce bu organizasyonu başlatan ve eski lise sınıfının en faal öğrencilerinden biri olan Erdoğan Mirata’nın, geçirdiği ani operasyon yüzünden geceye katılamaması tüm sınıf arkadaşlarını üzmüştü.
Hasta yatağından telefonla mesaj gönderen ve iyi dileklerde bulunan Erdoğan Mirata şöyle diyordu:
“En büyük servet sağlıktır arkadaşlar… Sağlığınıza dikkat edin. Eğlencenize de… Hepinizi yanaklarınızdan öpüyorum.”
49 mezunu 83’lü “delikanlılara” daha nice yıllar.
.JPG)
