Poli

Sen “Gelsen”… Ben “Görsem”… Ölsem…

Sen bilmesen de

Aynur Hekimoğlu
Aynur Hekimoğlu

Sevdim seni…

Uzaktan sevdim

Uzaktan baktım

Kıskandım

Bazen ağladım

Bazen umutlandım

Küstüm

Sonra kıyamadım barıştım…

Uzaktan baktım sana

Sanki hep yanıbaşımda gibi.

Ellerine sarıldım, öptüm, kokladım.

Saçlarının arasında parmaklarımı dolaştırdım

Ellerime sinen kokunu içime çektim.

Usulca yanağına eğildim,

Sıcacık bir öpücük kondurdum

Sevdim seni…

Her sabah “Günaydın!” der gibi

Umutla gülümsedim.

Her sabah, yeni bir gün diye

Erkenden kalkıp hazırlandım.

Bıkmadan bekledim.

Peynir ekmek gibi

Katık yaptım sevgini…

Hayalime, hayalini ekleyip

Masada ki boş sandalyene baktım.

Tabağına biraz göz yaşı akıttım.

Çayı çok seversin diye

Sana birde çay demledim.

Sevdim seni,

Sebepsiz

Niyetsiz

Hesapsız…

Sadece sevdim…

Deliler gibi özleyip acı çeksemde

Çaresizce bekledim.

Uzaktan dokundum tenine

Gözlerimi kapatıp

Sabahın köründe

Kollarımı sardım beline.

Gözlerimle sarıldım hayaline…

Her sabah yaptığım gibi

Seni bekledim…

Bilmiyorsun!

Fark etmiyorsun!

Gelmiyorsun!…

Can çekişiyorum

Yavaş yavaş tükeniyorum

Gidemiyorum

Seni görmeden, Ölemiyorum…

Artık sabah olsa

Tüm zamanlar  geçse

Sen gelsen

Ben görsem

“Günaydın!” desen

“Günaydın!” desem

O zaman ben ölsem…

Daha Fazla Göster



İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Göz Atın

Kapalı
Kapalı