Biz hiç ekonomik krizden çıkamadık. Krizimizi körfez savaşına bağlamak hiç doğru değil. Savaş çıkmadan çok önceden kamu çalışanının ve emeklinin maaşlarını ödeme kabiliyetimiz zaten yoktu. Sürekli bir iç borçlanma yapıyor, borcu borçla kapatıyor, yatırım yapılmıyor, tüm sektörler sorun yaşıyor, çare üretilmiyor ve kamunun iç borçlarıneticesinde borçlar gelip 20 milyar Türk Lirasına dayanıyor. Çok ciddi bir faiz baskısı altında ezilirken bir de şimdi kur riski baş gösteriyor.
Bu kriz Körfezdeki savaş sonucu olmadı. Bu kriz bizim kabiliyetsizliğimizin sonucunda oldu ve maalesef içinden çıkılamaz bir hal aldı.
Maliye bu iflasa bir formül arıyor. Nasıl biraz daha ayakta kalabiliriz? diye. Formül halkın cebi. Halkı hayat pahalılığı altında ezdireceğiz. Piyasayı, en zengin ülkelerin piyasalarından daha pahalı yapacağız. Yıllar itibariyle yanlış HP artışları sonucu oluşan adaletsiz ücret politikası sonucu halkın gelir düzeyinde uçurumlar yaratacağız. Popülist yaklaşımlarla kamuyu şişireceğiz ve şimdi de gelirleri artırmanın yollarını arayacağımıza elimizi halkın cebine atacağız. Böyle kamu yönetimi olur mu?
Gelirimiz aylık 8 milyar civarı ama maaşlar 11 milyar. Para olmazsa bu tablonun içinden kim çıkar? Şimdi tutmuşuz hayat pahalılığını ötelemeye, halkı HP altında ezmeye ve de Rs’en vergilerle piyasaya vergi salmaya. Hani devletin tasarrufu? Hani yüksek maaş alan devleti yönetenlerin tasarrufu? Hani yüksek gelir grubunun ve de bu ülkeden varlığına varlık katan insanların vergilendirilmesi?
KKTC maliyesi son 2 yılını vergi afları ile geçirdi ama yine toplanması gereken adil vergi toplanmazken halen cebimiz delik.
Yarın 1 Nisan. İsterdim ki bu yazdıklarım şaka olsun ama maalesef bugünden itibaren önümüzde ki 3 aylık sürede maliyenin ödemesi gereken iç borç 17 milyar Türk Lirası. Buna can dayanır mı? Maliye nasıl dayansın… II. Abdulhamit yaşasaydı bizi kıskanırdı…
