Bu hafta gündeme dair bir þey yazmak gelmiyor içimden sevgili okur. Gazeteler yine içimi karartýyor, ne Kýbrýs sorununun geldiði son noktayý, ne UBP’nin seçimden önce kaç kiþiyi iþten çýkardýðýný, ne memleket ekonomisinin sorunlarýný yazmak istiyorum. Bazen þu içine doðduðumuz ve adýna hayat denen yolculuk beni pek yoruyor sevgili okur, iki durak sonra inmek istiyorum!
Böyle zamanlarda hep yaptýðým gibi sýðýnaðým; ya edebiyat ya da sinema oluyor. Yeni yazarlar keþfetmeyi, hiç gitmediðim ülkelere zihinsel yolculuklar yapmayý seviyorum, bir de hayata baþka bir pencereden bakan yönetmenlerin filmlerini izlemeyi. Ýzin verin bu hafta size Yeþil Hat Film Festivali’nde gösterilen ve çok sevdiðim için üç gün sonra televizyonda yeniden izlediðim bir filmden, Yeþim Ustaoðlu’nun Pandoranýn Kutusu’ndan söz edeyim.
”Beni daðýma götür, yoksa daðýmý da unutacaðým”. Bu filmle ilgili baþka her þeyi unut deseler, yine de aklýmda kalacak tek cümle bu olurdu herhalde. Hayatýnýn son demlerini yaþayan, bunadýðý için her þeyi unutmaya, çocuklarýný tanýmamaya baþlayan Nusret Haným, çok yakýn olduðu torunu Murat’a böyle seslenir. Nusret Haným’ýn, Batý Karadeniz’deki bir dað köyünde sessiz sedasýz sürdürdüðü yaþamý, daðda kaybolmasý ardýndan üç çocuðunun, onu bulup Ýstanbul’a getirmesiyle kökten deðiþir.
Nusret Haným’ýn hayatlarýna dahil olmasýyla, orta yaþlarýný sürmekte olan üç kardeþi de daha yakýndan tanýrýz: eþi ve tek çocuðuyla “fitness center”li bir sitede hayatýný sürdüren abla Nesrin, zamanýnda çatýþtýklarýyla artýk uzlaþtýðý için olacak, sýnýf atlayan gazeteci Güzin ve en küçük kardeþ, nihilist ressam Mehmet. Ýstanbul’un farklý semtlerinde yaþayan ve farklý farklý sorunlarla boðuþan bu üç kardeþ, Alzheimer hastasý annelerinin hayatlarýna katýlmasýyla kendi hayatlarýyla yüzleþirler. Hayatýnýn son günlerini daðýyla baþ baþa geçirmek isteyen, bu yüzden sürekli alýp baþýný giden Nusret Haným, onlarýn orta sýnýf hayatlarýnýn sunduðu kýsýtlý özgürlük alanýna, her birinin hayatýnda farklý þekillerde tezahür eden sýkýþtýrýlmýþlýk duygusuna ayna tutar. Yine de bu yüzleþme Nusret Haným’ý anlamaya yol açmaz, kendi hayatlarýnýn çýkmazlarýyla boðuþurken bir de Nusret Haným’la uðraþmaya, ona kulak vermeye kimselerin mecali yoktur.
Nusret Haným, daðýna kavuþmak hasretiyle yanýp tutuþurken, Ýstanbul’da beton bir bahçeye bakan bir huzurevine kapatýlýr. Buna bir türlü gönlü razý gelmeyen ve aslýnda anneannesini en iyi anlayan tek insan Nesrin’in oðlu Murat’týr. Murat, kendisine sunulan konforlu yaþamý reddeden, nihilizmle de flört eden bir hayat düsturu izler. Ýçine doðduðu orta sýnýf hayatýnýn kendisine dayattýklarýndan kaçmak, hayata göre akmak yerine yolunu kendi bulmak derdindedir. Bu iki huzursuz, uyumsuz ruhun iþ birliði nihayetinde Nusret Haným’ý daðýna kavuþturur. Sanki böylesi bir toplumsal düzen içinde bu kýstýrýlmýþlýktan, belirlenmiþ tercihler içinde güya bir seçme özgürlüðü barýndýran böylesi hayatlardan kurtulmanýn tek yolu daða dönüþtür.
Murat’ýn yaþlý gözlerle Nusret Haným’ý daðýna baðýþlamasý, insana þunu düþündürür: Sevmek bazen sevdiðiniz insandan vazgeçmektir. Onu mutlu olacaðý kendi gerçekliðine terk etmek. Sevmek; sahiplenmek, bir insaný kendine ayýrmak, onu mülk edinmekten çok öte bir þeydir. Sevmek bazen sevdiðinizi hayata býrakmak, kanatlanýp sizden uzaklaþmasýný izlemektir, içiniz çok acýsa da…
|
.JPG)
.JPG)
.JPG)
TC uyruklu Murat K. Lefkoþa Burhan Nalbantoðlu Devlet Hastanesi önünde, Türkmen
